Esmer

08/08/2026

İşte o görüntül....Devamını oku

08/08/2026

Başlarına bakın ne gel.. Devamını gör..

08/08/2026

07/08/2026

Ayıp fıkra Detayları oku .

07/08/2026

**Annem öldüğünde henüz dört yaşındaydım. Üvey babam Frank beni tek başına büyüttü; fakat ölümünden birkaç saat önce elimi tutup söylediği tek cümle, bütün çocukluğumu sorgulamama neden oldu: "Sana hiçbir zaman gerçeği anlatmadım."**

Frank annemle evlendiğinde küçücük bir çocuktum. Annem hayatını kaybettikten sonra herkes bir gün onun da beni bırakıp gideceğini düşündü. Ama Frank gitmedi.

Beni okulun ilk gününe o götürdü. Nikâhımda yanımda yürüdü. Kızımın doğumunda hastanenin koridorunda sabaha kadar bekledi. Hatta yıllar sonra bile, çocukluğumun en sevdiğim yemeği olan elmalı pankekleri yapmaya devam etti.

Ben ona hiçbir zaman "üvey babam" diye bakmadım.

O benim BABAMDI.

Bu yüzden doktorlar hastalığının artık geri dönüşü olmadığını söylediğinde, son günlerini yalnız geçirmesine izin vermedim.

Ölümünden birkaç saat önce odada yalnız kaldığımız sırada Frank birden gözlerini açtı ve elimi tuttu.

"Sana bir şey söylemem gerekiyor."

"Ne oldu?"

"Önce bana söz ver. Gerçeği öğrendiğinde benden nefret etmeyeceksin."

Gülümsedim.

"Sen benim babamsın. Seni neden affetmeyeyim?"

Yüzündeki ifade değişti.

"Çünkü ben sandığın kişi değilim."

İçimde garip bir ürperti hissettim.

"Ne demek istiyorsun?"

"Çocukluğunla ilgili bildiğin her şey yanlış. Annenin ölümüyle ilgili bile sana doğruyu söylemedim."

Bir an konuşamadım.

Frank titreyen eliyle cebinden bir kâğıt çıkardı.

"Ölmeden önce oraya gitmeni istiyorum."

"Nereye?"

"Adresi oku. Sonra anlayacaksın."

Kâğıdı avucuma bıraktı.

Gözlerini kapattı.

Bir süre sonra hemşire odaya girdiğinde Frank artık konuşamıyordu.

Koridora çıktım ve kâğıdı açtım.

Üzerinde tanımadığım bir evin adresi yazıyordu.

Adresin bulunduğu yer, çocukluğumun geçtiği evden yalnızca yirmi dakika uzaklıktaydı.

Bunun bir tesadüf olamayacağını biliyordum.

Arabaya bindim.

Yirmi dakika sonra, dar bir sokağın sonunda duran eski bir evin önünde durdum.

Kalbim deli gibi atıyordu.

Verandaya çıkıp kapıya yaklaştım.

Elimi kaldırıp kapıyı çalmak üzereydim ki kapı aniden açıldı.

Ve karşımda duran kişiyi görünce nefesim kesildi.

Çünkü o kişi, Frank'in bana yıllardır öldüğünü söylediği kişiydi.. Detaylar yorumda 👇

07/08/2026

Gizli tanığın Abdull.. Devamını oku..

07/08/2026

**Kızımı iki yıl önce sonsuza kadar uğurladım... Geçen hafta ise okul müdürü arayıp odasında beni beklediğini söyledi.**

Mina daha on bir yaşındayken hayatımızdan koparıldı.

Derler ki zaman her şeyin ilacıdır.

Ama bazı yaraların ilacı yoktur.

Sadece onlarla yaşamayı öğrenirsiniz.

Mina'nın ölümünden sonra eşim Kadir bütün sorumluluğu üstlendi. Hastaneden cenazeye kadar her işlemi o yaptı. Ben ise aylarca kendime gelemedim. Tek çocuğumuzu kaybetmenin acısı tarif edilemeyecek kadar büyüktü.

Geçen perşembe sabit telefon çaldığında hayatımın yeniden değişeceğinden habersizdim.

"Sevil Hanım?" dedi okul müdürü. "Küçük bir kız beni buldu. Annesini aramak istediğini söyledi. İsminizi ve telefon numaranızı verdi."

"Yanlışlık olmalı," dedim. "Benim kızım iki yıl önce vefat etti."

Müdür sessizce nefes aldı.

"Kız adının Mina olduğunu söylüyor. Üstelik okul kayıtlarındaki fotoğrafıyla tıpatıp aynı."

Dizlerimin bağı çözüldü.

"İmkânsız..."

"Lütfen onunla konuşun."

Telefon küçük kıza verildi.

Ve o sesi işittim.

"Anne... Beni almaya gelir misin?"

Telefon elimden düştü.

Karşımdaki yalnızca Mina'ya benzeyen biri değildi.

Konuşan kişi Mina'nın ta kendisi gibiydi.

Tam o sırada Kadir içeri girdi.

"Ne oldu?" diye sordu.

"Mina..." dedim titreyerek. "Okulda."

Bana bunun saçmalık olduğunu söylemesini bekledim.

Ama yüzündeki korku her şeyi değiştirdi.

Telefonu elimden çekip kapattı.

"Bu bir tuzak," dedi. "Sakın okula gitme."

Anahtarları almak isteyince kapının önüne geçti.

"Gidemezsin. Ne olur."

"Neden beni durduruyorsun Kadir?" diye bağırdım. "Mina gerçekten öldüyse, okulda beni bekleyen çocuk kim?"

Onu kenara itip doğruca okula gittim.

Müdürün odasının kapısını açtığım saniye, iki yıldır inandığım bütün gerçekler paramparça olmaya başladı... Hikayenin Tamamı ilk yorumda ⬇

07/08/2026

Sonu Efsane Devamını Oku...

07/08/2026

Lise aşkımla vedalaşırken mezuniyet elbisemi yalnızca onun için saklayacağıma dair söz vermiştim. O söz uğruna tam elli beş yıl bekledim. Sonunda kapımı çalıp geri döndü, evlendik... Ama düğün gecesi anlattıkları, beklediğim mutlu sonu bir anda kabusa çevirdi.

Evimde en uzun zamandır duran eşya eski eşyalar değildi.

Tavan arasında sakladığım mezuniyet elbisemdi.

Onu yıllarca büyük bir özenle korudum.

1969 yılında Yalçın ile mezuniyet balosuna birlikte gitmiştik.

İki hafta sonra askere gitmek üzere benden ayrıldı.

Gitmeden önce son gecemizi kasabanın tepesinde geçirdik.

Elbiseme bakıp gülümsedi.

"Bir gün bunu benim için yeniden giy," dedi.

"Bekleyeceğim," dedim.

Sonra yollarımız ayrıldı.

Aylar sonra kaybolduğu haberi geldi.

Yıllar geçti.

İnsanlar evlendi.

Aile kurdu.

Torun sahibi oldu.

Ben ise her bahar tavan arasına çıkıp elbisemi havalandırarak yeniden yerine koydum.

Çevremdekiler artık vazgeçmem gerektiğini söyledi.

Ama ben umudumu hiç kaybetmedim.

Elli beş yıl sonra kapım çaldı.

Karşımdaki yaşlı adamın gözlerini ilk bakışta tanıdım.

"Bunca yıl seni aradım," dedi.

Üç hafta sonra sonunda evlendik.

Gece herkes gittikten sonra sessizce yanıma oturdu.

Yüzüğünü çıkarıp uzun süre avucunda tuttu.

Sonra bana bakarak, "Sana anlatamadığım bir sır var," dedi.

"Elli beş yıl boyunca senden uzak kalmamın gerçek sebebi bu değildi."

Derin bir nefes aldı.

"Ben yıllar önce geri dönmüştüm... Ama biri bizi bilerek birbirimizden uzak tuttu."

Sonra ağzından çıkan isim, hayatım boyunca inandığım her şeyi yerle bir etti.. Hikayenin Tamamı ilk yorumda 👇