06/09/2026
Denizin kenarında oturuyorum…
Karşımda uçsuz bucaksız bir deniz,
kulağımda dalgaların sesi…
İnsan böyle zamanlarda dünyadan biraz uzaklaşıp kendine yaklaşıyor.
45 yıllık geçen bir ömrüm var.
Yaşadım…
Sevindim, üzüldüm.
Kazandım, kaybettim.
Doğru yaptıklarım da oldu, yanlış yaptıklarım da…
İyi ki dediğim günlerim de var,
keşke dediğim zamanlarım da.
Şükür ettiklerimdi oldu tövbe ettiklerimde..
İnsan bazen durmalı.
Kendi ömrünün karşısına oturmalı.
Neyi eksik yaptım?
Kimin gönlünü kırdım?
Kime bir teşekkür borcum kaldı?
Neyi düzeltmek için hâlâ vaktim var?
Ve bundan sonra hikâyemi nasıl daha güzel yazabilirim?
Çünkü ömür bitmiş bir hikâye değil.
Nefes aldığımız müddetçe eksikleri tamamlamaya, yanlışları düzeltmeye, iyilikleri çoğaltmaya imkânımız var.
Sonra başımı kaldırıp denize bakıyorum…
Böyle bir gökyüzü…
Böyle bir deniz…
Böyle bir akşam…
Ve bütün bunları görebilecek bir çift göz, hissedebilecek bir kalp…
Şükürler olsun Allah’ım.
Verdiğin ömre de,
geçtiğim yollara da,
karşıma çıkardığın insanlara da,
gösterdiklerine, öğrettiklerine de…