08/19/2026
นี่คือฉบับแปลภาษาไทยที่ปรับสำนวนให้สละสลวย อ่านง่ายบนหน้าจอมือถือ และใช้ภาษาในระดับเดียวกับนิยายแปลครับ
---
ครึ่งปีพอดีนับตั้งแต่วันที่เราทางใครทางมัน ฉันบังเอิญเจอแฟนเก่าอีกครั้งในงานปาร์ตี้สังสรรค์ของกลุ่มเพื่อน
ถ้าไม่มองให้ดี ฉันคงเกือบจะจำเขาไม่ได้แล้ว
**ฟู่จิ่งหวย** ในอดีตแทบจะใส่แต่เสื้อเชิ้ตสีดำ กระดุมคอเสื้อก็มักจะปลดออกลวกๆ สองสามเม็ด ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความเย็นชาและเข้าถึงยาก
แต่วันนี้เขากลับสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา
กระดุมคอเสื้อถูกติดจนมิดชิดเรียบร้อย ทำให้ภาพลักษณ์ที่ดูเย็นชามาตลอดกลับดูสว่างไสวและเนี้ยบขึ้นมาก
คนที่นั่งแนบชิดอยู่ข้างกายเขาคือเด็กสาวที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย
ใบหน้าของเธอยังคงหลงเหลือความไร้เดียงสาของวัยเรียน
ฟู่จิ่งหวยเพิ่งจะยกแก้วเหล้าขึ้น เด็กสาวคนนั้นก็กระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ
เธอเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไป ดวงตาค่อยๆ แดงระเรื่อขึ้นมา
เขาสังเกตเห็นทันที แก้วเหล้าที่เพิ่งยกขึ้นจึงถูกวางกลับลงบนโต๊ะ
ฟู่จิ่งหวยหัวเราะเบาๆ แล้วหันไปพูดกับเพื่อนๆ รอบตัว
“พอเถอะ ฉันเลิกบุหรี่มาพักใหญ่แล้ว วันนี้เหล้าก็พอก่อนแค่นี้แหละ”
เขาเอียงหน้าไปมองเด็กสาวข้างกาย น้ำเสียงเจือความตามใจและจนปัญญา
“แฟนฉันขี้อ้อนน่ะ ถ้าทำเธอโกรธขึ้นมาจริงๆ ฉันคงง้อไม่ไหวหรอก”
เขาพูดอย่างอารมณ์ดี
แถมยังดูภูมิใจนิดๆ ที่ในที่สุดก็มีคนมาคอยคุมเขาเสียที
เด็กสาวคนนั้นหลุดขำออกมาทันทีแม้หางตายังเปียกชื้น เธอหน้าแดงระเรื่อ ยกมือขึ้นทุบไหล่เขาเบาๆ
ฉันยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องวีไอพี
ผ่านระยะห่างเพียงไม่ไกล ฉันมองเห็นพวกเขาสองคนสบตากันแล้วส่งยิ้มให้กัน
ฉันกับฟู่จิ่งหวยเคยผูกพันกันมานานถึงห้าปี
ในช่วงห้าปีนั้น เรื่องที่เราทะเลาะกันบ่อยที่สุดก็คือเรื่องบุหรี่กับเหล้า
ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเคยเอ่ยปากเตือนเขาไปกี่ครั้ง
และนับไม่ถ้วนว่าเราต้องทะเลาะกันใหญ่โตเพราะนิสัยพวกนั้นมากี่หน
ทุกครั้งมักจะลงเอยด้วยความวุ่นวายจนไม่มีใครยอมใคร
พอฉันบ่นจนเขารำคาญ เขาจะทำหน้าตึง ลุกขึ้นยืน ปิดประตูดังปังแล้วเดินหนีไป
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ผู้ชายที่เพิ่งโมโหปึงปังคนนั้นก็จะหิ้วมื้อดึกกลับมา นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ข้างๆ เพื่อคอยง้อฉัน
เขารู้วิธีทำให้ฉันหายโกรธ
เพียงแต่... ไม่เคยยอมปรับปรุงตัวเพื่อฉันจริงๆ เลยสักครั้ง
ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขากลับมาอยู่ประเทศแล้ว
และยิ่งไม่คิดว่าการพบกันครั้งแรก จะเป็นตอนที่เขาควงแฟนใหม่มาปรากฏตัวต่อหน้าฉันแบบนี้
ฉันตั้งใจจะอาศัยจังหวะที่ยังไม่มีใครสังเกตเห็นแอบเดินออกไป
แต่คนในห้องกลับเห็นฉันเข้าเสียก่อน
“ในที่สุดก็มาแล้วเหรอ? เข้ามานั่งสิ”
---
**1.**
เพื่อนคนหนึ่งรีบดึงเก้าอี้ตัวที่ใกล้ประตูที่สุดให้ฉัน
แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง ไม่มีใครพูดติดตลกหรือจงใจรื้อฟื้นเรื่องระหว่างฉันกับฟู่จิ่งหวยขึ้นมาอีก
ความเงียบงันดำเนินต่อไปจนกระทั่งเด็กสาวข้างกายเขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย
**เซี่ยหมิงโจว** มองมาที่ฉัน แล้วหันไปถามฟู่จิ่งหวย
“พี่สาวคนนี้คือแฟนเก่าที่พี่เคยพูดถึงก่อนหน้านี้หรือเปล่าคะ?”
ฟู่จิ่งหวยก้มหน้าจัดปลายแขนเสื้อให้เธอ ท่าทางของเขาดูเป็นธรรมชาติมาก
“ก็ไม่ได้พูดถึงบ่อยขนาดนั้นหรอก”
เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ:
“ก็แค่เคยคบกันมาพักใหญ่ๆ น่ะ”
แค่ประโยคเดียวที่บอกว่า *"คบกันมาพักใหญ่ๆ"*
เวลาห้าปีของเราก็พลันเบาหวิว ราวกับว่ามันแทบไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ทั้งเรื่องที่เขาเคยเอาตัวรับมีดแทนฉัน
ทั้งงานแต่งงาน
ทั้งลูกที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก
ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเขารวบรัดเอาไว้ในคำสั้นๆ แค่นั้น
ฉันเพิ่งนั่งลงได้ไม่ถึงสองนาที แผ่นหลังที่เคยบาดเจ็บก็เริ่มปวดหนึบขึ้นมา
ฉันจำต้องยันฝ่ามือไว้กับพนักพิงเก้าอี้เพื่อบรรเทาความเจ็บปวด
มีคนเห็นแบบนั้นและทำท่าจะเอ่ยปากถาม
แต่คนข้างๆ ก็รีบสะกิดแขนเขาทันที คำถามที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากจึงถูกกลืนกลับลงไป
บรรยากาศในห้องพลันแปลกประหลาดขึ้นมาทันที
ทุกคนมองฉันด้วยความระมัดระวังตัว
จากนั้นก็เหลือบไปมองเซี่ยหมิงโจวที่กำลังซบอยู่กับอกของฟู่จิ่งหวย
คนที่อยู่ที่นี่ล้วนรู้เรื่องราวระหว่างเรา
พวกเขาเคยเป็นพยานในช่วงเวลาที่ฉันกับฟู่จิ่งหวยรักกันมากจนแทบจะยอมทิ้งทุกอย่าง
ปีนั้น เพื่อปกป้องฉัน เขาเอาตัวเข้ารับคมมีดโดยไม่ลังเล แผลที่หลังต้องเย็บไปหลายสิบเข็ม
และก็เป็นคนพวกนี้แหละที่รู้เรื่องราวเมื่อครึ่งปีก่อน
วันนั้น ฉันสวมชุดเจ้าสาวนั่งรอฟู่จิ่งหวยตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
ท้ายที่สุด ฉันกระโดดลงมาจากชั้นหกของโรงแรมที่จัดงานแต่ง
กระดูกสันหลังช่วงเอวหัก เด็กในท้องก็รักษาเอาไว้ไม่ได้
ฟู่จิ่งหวยมาที่โรงพยาบาล
แต่เขาอยู่แค่ห้านาทีถ้วน
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็บินไปต่างประเทศทันที
ตอนนี้เขานั่งอยู่ห่างจากฉันเพียงไม่ไกล
เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง แววตาของเขาช่างเย็นชา ราวกับว่าระหว่างเราสองคนไม่เคยมีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกันเลย
“นั่งสิ”
ฉันส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร ฉันแค่เอาของมาให้ถังหนิงน่ะ”
ฉันยื่นถุงกระดาษให้เพื่อนแล้วเตรียมตัวจะเดินออกจากห้อง
เสียงของฟู่จิ่งหวยดังไล่หลังมา
“มาพอดีก็ดีแล้ว หาเวลาไปเก็บของที่ยังเหลืออยู่ในคอนโดด้วยนะ”
เซี่ยหมิงโจวรีบซุกตัวเข้าหาอ้อมอกเขาแน่นขึ้น สายตาที่เธอมองมาเต็มไปด้วยความระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด
ฟู่จิ่งหวยก้มลงโอบกอดเธอ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด
“อย่าคิดมากน่า รอให้เคลียร์ของเก่าๆ ทิ้งหมดแล้ว พี่จะพาเธอไปอยู่ที่นั่นนะ”
ฉันไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากมาย
เพียงแค่พยักหน้า
“ได้สิ”
---
หลังจากนั้น ฉันก็เป็นคนขับรถพาทั้งสองคนมุ่งหน้าไปยังคอนโดที่ฉันกับฟู่จิ่งหวยเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาตลอดสี่ปี
ระหว่างทาง พวกเขาสองคนนั่งอยู่เบาะหลัง
เซี่ยหมิงโจวเอ่ยถามเขา:
“กระเพาะพี่ยังปวดอยู่ไหมคะ?”
เธอเปิดขวดน้ำแล้วจ่อไปที่ริมฝีปากเขาโดยตรง
ฟู่จิ่งหวยก้มหน้าดื่มน้ำจากมือเธอแต่โดยดี
ดื่มเสร็จยังเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น:
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงนะ”
ฉันมองตรงไปที่ถนนเบื้องหน้า สองมือจับพวงมาลัยรถไว้มั่น
เมื่อก่อน ตอนที่เขากระเพาะอาหารทะลุจนเลือดออก ฉันเคยอดหลับอดนอนเฝ้าข้างเตียงผู้ป่วยอยู่ถึงสามวันสามคืน
ฉันอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เขาดื่มเหล้าหนักๆ อีก
แต่ตอนนั้น เขากลับมองว่าฉันน่ารำคาญ
เขาบอกว่าฉันจู้จี้ก้าวก่ายมากเกินไป
รถแล่นลงไปจอดที่ชั้นใต้ดิน
จังหวะที่ฉันกำลังจะดับเครื่องยนต์ เซี่ยหมิงโจวก็ประคองใบหน้าของฟู่จิ่งหวยขึ้นมาแล้วจุ๊บเขาเบาๆ
จากนั้นเธอก็เม้มปากยิ้ม
“แฟนเก่าพี่ยังอยู่ที่นี่นะคะ อย่าให้พี่เขาเข้าใจผิดล่ะ”
ฟู่จิ่งหวยเงยหน้าขึ้น
สายตาของเขามองผ่านกระจกมองหลัง ทะลุมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฉัน
“เธอไม่เข้าใจผิดหรอก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เธอเป็นคนหน้าบาง ไอ้เรื่องที่จะหันกลับมาตามตื๊อพัวพันน่ะ เธอทำไม่ได้หรอก”
ฉันไม่ตอบ
หลังจากขึ้นมาบนห้อง ฉันก็หยิบกล่องกระดาษเปล่าใบหนึ่งแล้วเริ่มเก็บข้าวของ
ตั้งแต่ตู้เสื้อผ้า ไปจนถึงชั้นหนังสือ และของใช้ส่วนตัวในห้องน้ำ
ของแต่ละชิ้นค่อยๆ ถูกหยิบออกมาทีละอย่าง
ตอนที่กล่องใบสุดท้ายถูกปิดผนึก ฟู่จิ่งหวยยังคงยืนพิงกรอบประตูมองมาที่ฉัน
เขาเอ่ยเตือน:
“วันหลังไม่ต้องมาที่นี่อีกแล้วนะ หมิงโจวไม่ชอบ”
ฉันแปะเทปกาวเส้นสุดท้ายจนเสร็จ แล้วเงยหน้าขึ้น
**“วางใจเถอะ”**
