Hami Nepali - Global

09/05/2026

‘चोभार ब्लुज’ले दिलाएको पहिचान :
विक्रम भक्त जोशीलाई लाइफटाइम अचिभमेन्ट अवार्ड
------------------------

काठमाडौं । नेपाली साहित्यमा कतिपय स्रष्टाका सिर्जना अनेक भए पनि उनीहरूको परिचय भने एउटै कृतिले स्थापित गरेको पाइन्छ। महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटालाई ‘मुनामदन’, कवि भूपी शेरचनलाई ‘घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे’ तथा कथाकार सीता पाण्डेलाई ‘बन्धकी खुशी’ले विशिष्ट पहिचान दिलाएझैँ साहित्यकार विक्रम भक्त जोशीको साहित्यिक परिचयसँग जोडिएको प्रमुख कृति बनेको छ—‘चोभार ब्लुज’।

नेपाली साहित्यमा कथा, निकथा तथा कवितामार्फत आफ्नो उपस्थिति जनाउँदै आएका जोशीको ‘चोभार ब्लुज’ले उनलाई पाठकमाझ मात्रै होइन, राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय साहित्यिक क्षेत्रमा समेत अलग पहिचान दिलाएको छ।

साहित्यसँगै इञ्जिनियरिङ र बैंकिङ क्षेत्रमा समेत चार दशकभन्दा लामो समय योगदान पुर्‍याएका जोशी बहुआयामिक व्यक्तित्वका रूपमा परिचित छन्। विभिन्न क्षेत्रमा हासिल गरेको अनुभव र ज्ञानलाई उनले साहित्यिक सिर्जनामार्फत समेत अभिव्यक्त गर्दै आएका छन्।

जोशीको यही बहुआयामिक योगदानको कदर गर्दै हालै थाइल्याण्डमा उनलाई **‘लाइफटाइम अचिभमेन्ट अवार्ड’** प्रदान गरिएको छ। नेपाली साहित्य, इञ्जिनियरिङ र बैंकिङ क्षेत्रमा चार दशकभन्दा लामो योगदान पुर्‍याएबापत उनलाई प्रदान गरिएको उक्त सम्मानले उनको व्यावसायिक तथा साहित्यिक यात्रालाई थप उचाइ दिएको छ।

विशेषगरी ‘चोभार ब्लुज’ले जोशीको साहित्यिक पहिचानलाई फराकिलो बनाउन महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको छ। यही कृतिका कारण उनले विभिन्न राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय सम्मान, पुरस्कार र अवार्डसमेत प्राप्त गरेका छन्।

नेपाली साहित्यको इतिहासमा कुनै-कुनै कृति आफ्ना स्रष्टाको पर्याय बन्ने गरेका छन्। देवकोटाको ‘मुनामदन’ र भूपीको ‘घुम्ने मेचमाथि अन्धो मान्छे’ जस्तै विक्रम भक्त जोशीका लागि **‘चोभार ब्लुज’** पनि त्यस्तै पहिचान स्थापित गर्ने कृति बनेको छ।

सिर्जनाको संख्या मात्र होइन, एउटा कृतिले पाठकको मनमा छोड्ने प्रभावले पनि स्रष्टाको पहिचान निर्माण गर्छ। जोशीका हकमा ‘चोभार ब्लुज’ त्यही प्रभावशाली कृति बनेको छ, जसले उनको साहित्यिक यात्रालाई राष्ट्रिय सीमाबाट अन्तर्राष्ट्रिय सम्मानको मञ्चसम्म पुर्‍याउन महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको छ।

09/05/2026

साससँग स्वार्थी भए पनि, लाससँग त मानवता देखाऊ
🔴🔴🔴

– शारदा बजगाई
📩

मानिसको जीवनमा स्वार्थ नआओस् भन्न सकिँदैन। आफ्ना आवश्यकता हुन्छन्, परिवार हुन्छ, जिम्मेवारी हुन्छ, सम्पत्ति र भविष्यप्रतिको चिन्ता हुन्छ। जिउँदो हुँदा आफ्नो हित खोज्नु मानिसको स्वाभाविक प्रवृत्ति पनि होला। तर जब विपत्तिले जीवन र मृत्युको सीमा नै मेटिदिन्छ, जब कसैको सास फर्कने सम्भावना समाप्त भइसकेको हुन्छ, त्यतिबेला पनि यदि हामी स्वार्थमै अडिग रहन्छौँ भने हाम्रो संवेदनामाथि प्रश्न उठ्छ।

विपत्ति कसैको रोजाइ होइन। बाढी आउँदा धनी–गरिब छुट्याउँदैन, पहिरोले पद र प्रतिष्ठा हेर्दैन, भूकम्पले जात, धर्म र वर्ग सोध्दैन। प्राकृतिक विपत्तिको एउटा क्षणले मानिसलाई उसका सबै पहिचानबाट अलग पारेर केवल ‘मान्छे’ बनाइदिन्छ। त्यही बेला हाम्रो व्यवहारले हामी कति मान्छे हौँ भन्ने प्रमाणित गर्छ।

हालका विपत्तिमा राज्यका निकाय, सुरक्षाकर्मी, स्थानीय समुदाय, सामाजिक संस्था र सर्वसाधारणले देखाएको सहयोग र उद्धार भावना मानवताको सुन्दर उदाहरण बनेको छ। आफ्नो ज्यानको जोखिम मोलेर अरूको जीवन बचाउन दौडिनु, बेपत्ताको खोजी गर्नु, पीडितलाई खाना–कपडा उपलब्ध गराउनु र विस्थापितलाई आश्रय दिनु हाम्रो समाजमा अझै मानवता जीवित छ भन्ने प्रमाण हो।

तर विपत्तिको अँध्यारोबीच कहिलेकाहीँ देखिने असंवेदनशील दृश्यले भने मन चसक्क बनाउँछ। बाढीले बगाएर ल्याएका मृत शरीरलाई बेवास्ता गर्दै भौतिक सामानको सुरक्षा र व्यक्तिगत स्वार्थलाई प्राथमिकता दिने प्रवृत्ति कुनै पनि सभ्य समाजका लागि शोभनीय हुन सक्दैन।

सामान हराउँदा दुःख हुन्छ, तर आफन्त हराउँदा संसार नै रित्तिन्छ।

बगेर गएको सामान फेरि किन्न सकिन्छ। घर भत्किए फेरि बनाउन सकिन्छ। सम्पत्ति गुमे फेरि कमाउन सकिन्छ। तर मृत्युको मुखमा पुगेको जीवन फर्काउन सकिँदैन। त्यसैले विपत्तिमा सबैभन्दा पहिलो प्राथमिकता मानिसको जीवन र मानवीय गरिमा हुनुपर्छ।

मृत शरीर केवल शरीर होइन। त्यो कसैकी आमा हुन सक्छिन्, कसैका बुबा, कसैको सन्तान, कसैको जीवनसाथी, कसैका दाजु–भाइ वा दिदी–बहिनी। त्यो शरीरसँग कसैका हजारौँ सम्झना जोडिएका हुन्छन्। परिवारका लागि त्यो मृत शरीर आफ्नो प्रियजनसँगको अन्तिम सम्बन्ध हो।

त्यसैले बेपत्ता आफन्तको खोजीमा दिनरात भौँतारिएको परिवारले अन्ततः आफ्नो प्रियजनको शव भेट्दा पीडाका बीच पनि एउटा अधुरो कर्तव्य पूरा गर्ने अवसर पाउँछ। अन्तिम दर्शन, अन्तिम संस्कार र सम्मानपूर्वक विदाइ केवल धार्मिक वा सांस्कृतिक प्रक्रिया होइनन्; ती मानवीय मनलाई स्वीकार र शान्तितर्फ लैजाने गहिरा भावनात्मक आधार पनि हुन्।

हाम्रो संस्कारले मृतकलाई सम्मान गर्न सिकाएको छ। संस्कार फरक हुन सक्छन्, अन्तिम विधि फरक हुन सक्छ, तर भावना एउटै हुन्छ—मृतकप्रति सम्मान र परिवारप्रति संवेदना।

त्यसैले विपत्तिमा भेटिएको शवलाई ‘कसैको काम नलाग्ने वस्तु’ सम्झनु मानवताको अपमान हो। त्यो कसैको संसारको अन्तिम बाँकी चिनो हो। त्यसलाई सुरक्षित राख्नु, पहिचान गर्नु, परिवारलाई खबर गर्नु र सम्मानपूर्वक अन्तिम संस्कारको वातावरण बनाउनु समाज र राज्य दुवैको जिम्मेवारी हो।

हामीले कहिलेकाहीँ आफूलाई ऐनामा हेरेर प्रश्न गर्नुपर्छ—

“यदि त्यो शव मेरो आफ्नै परिवारको सदस्यको हुन्थ्यो भने, म सामान खोज्थेँ कि आफन्त?”

उत्तर हामी सबैलाई थाहा छ।

त्यसैले विपत्तिमा मानवीय संवेदना हराउन नदिऔँ। पीडितको दुःखलाई अवसर नबनाऔँ। मृतकको शरीरलाई उपेक्षा नगरौँ। संकटको घडीमा कमजोरमाथि स्वार्थको बोझ नथपौँ।

आज अरूको पीडा हो भनेर चुप लाग्ने हो भने भोलि हाम्रो पीडामा पनि संसार चुप लाग्न सक्छ। मानवता लेनदेन होइन; यो संकटमा देखिने चरित्र हो।

जिउँदासँग सहयोग गरौँ।
घाइतेसँग सहानुभूति राखौँ।
बेपत्ताको खोजी गरौँ।
र मृतकसँग कम्तीमा मानवता देखाऔँ।

किनकि अन्ततः मानिसले संसार छोडेर जाँदा उसले आफ्नो धन–सम्पत्ति लिएर जाँदैन। बाँकी रहन्छ त उसको सम्झना, उसको सम्बन्ध र उसलाई अन्तिम क्षणसम्म दिइएको सम्मान।

सास रहेसम्म स्वार्थ हुन सक्छ, तर सास रोकिएपछि स्वार्थको कुनै अर्थ हुँदैन।

त्यसैले—

“साससँग स्वार्थी भए पनि, लाससँग त मानवता देखाऊ।”

📩

— नामी साप्ताहिकबाट साभार 🙏

09/05/2026

08/03/2026

राेजगार र सीपमूलक तालिमकाे विश्वसनीय नाम-नेपाल बन्धन सेक्युरिटी सीपमूलक तालिम केन्द्र ,आलापाेट,काठमाडौं,नेपाल।

06/24/2026

मनछुने कथा-

💔 मायाको अनौठो
तर गहिरो कथा
❤️❤️❤️

हिजो बेलुका माइत आएकी शारदा आफ्नी आमाको व्यवहार देखेर चकित भइन्। आमाले दाल–भात, तरकारी, घिउ, गोलभेडाको अचार, दूध र बिहानको पत्रिकासमेत सजाएर राम्रोसँग खाना तयार पारिन् र फोटो खिचेर म्यासेन्जरमा पठाइन्।

शारदाले अचम्म मान्दै सोधिन्—
“आमा, खाना खानुअघि यसरी फोटो खिच्ने बानी किन बसाल्नु भएको?”

आमाको आँखामा हल्का मुस्कान थियो। उनले भनिन्—
“तेरो भाइ श्याम टाढा होस्टेलमा छ। उसले फोनमा भनेको थियो— ‘आमाले बनाएको खाना खाँदा फोटो हेर्दा पनि मीठो लाग्छ रे।’ त्यसैले दिनदिनै खाना खाएर फोटो पठाइदिन्छु।”

शारदा भने रिसाउँदै भाइ श्यामलाई फोन गर्छिन्—
“आमालाई यस्तो काम किन लगाएको? किन दुःख दिइरहेको छस्?”

तर श्याम शान्त स्वरमा जवाफ दिन्छ—
“दिदी, मैले आमालाई दुःख दिएको होइन। बुबाको निधन, तपाईंको बिहेपछि आमा घरमा एक्लै हुनुहुन्छ। छिमेकीले भन्थे— आमा कहिलेकाहीँ भोकै बस्नुहुन्छ, चिया–बिस्कुटमै दिन कटाउनुहुन्छ। त्यसैले मैले यस्तो उपाय गरेको हुँ। फोटो पठाउने बहानाले आमा दुई पटक खाना खानुहुन्छ, व्यस्त हुनुहुन्छ, अनि एक्लोपन पनि कम हुन्छ।”

फोनमा केही क्षण मौनता छायो…

त्यो दिन शारदाले बुझिन्— कहिलेकाहीँ माया शब्दमा होइन, सानो व्यवहारमा लुकेको हुन्छ। 💔❤️

06/24/2026

आज विश्व फुटबलका महान् खेलाडी लियोनल मेस्सी ले आफ्नो ३९औँ जन्मदिन मनाउँदै छन्। उनलाई जन्मदिनको धेरै–धेरै शुभकामना। ❤️

सन् १९८७ जुन २४ मा अर्जेन्टिनाको रोसारियोमा जन्मिएका मेस्सीले आज ३९ वर्ष पूरा गरेका छन्। आफ्नो अद्भुत खेल कौशल, असाधारण ड्रिब्लिङ क्षमता, मैदानमा देखिने दृष्टि र विनम्र स्वभावका कारण उनी विश्व फुटबल इतिहासकै सबैभन्दा महान् खेलाडीमध्ये एक मानिन्छन्।

क्लब तथा राष्ट्रिय टोलीका लागि उनले बनाएका असंख्य गोल, उपाधि र कीर्तिमानहरूले उनलाई “फुटबलको जादुगर” भनेर चिनाउने गर्छ। विश्वभरका करोडौं समर्थकहरूका लागि मेस्सी केवल खेलाडी मात्र होइन, प्रेरणाको नाम पनि हुन्। ⚽🔥

06/24/2026

किशोर श्रेष्ठको प्रश्न : ‘९ वर्षसम्म किन बाहिर आएनन् दीपक भट्ट र शीर्ष नेताबीचका तस्बिर ?’

वरिष्ठ पत्रकार किशोर श्रेष्ठले सामाजिक सञ्जाल फेसबुकमार्फत नेपाली राजनीति र खोज पत्रकारितामाथि गम्भीर प्रश्न उठाएका छन्। उनले एमाले र माओवादीबीच २०७४ सालमा भएको एकता प्रक्रियामा बिचौलियाको भूमिकाबारे पुनः बहस सुरु भएको बताएका छन्।

श्रेष्ठले एमाले र माओवादी केन्द्र मिलेर तत्कालीन नेकपा गठन हुँदा बिचौलिया दीपक भट्ट पनि उक्त प्रक्रियामा संलग्न रहेको कुरा जगजाहेर रहेको उल्लेख गरेका छन्। हालै एमाले उपाध्यक्ष विष्णु पौडेल सुर्खेतबाट समातिएपछि दीपक भट्टसहित एकता प्रक्रियामा सहभागी व्यक्तिहरूसँगका पुराना तस्बिरहरू सार्वजनिक हुन थालेको उनले संकेत गरेका छन्।

उनले ९ वर्षसम्म यस्ता तस्बिर र प्रमाणहरू किन सार्वजनिक भएनन् भन्ने प्रश्न उठाउँदै खोज पत्रकारिता कहाँ चुकेको थियो भन्ने जिज्ञासा व्यक्त गरेका छन्। दीपक भट्ट लामो समय हिरासत र जेलमा रहँदासमेत नेताहरूसँगको सम्बन्ध झल्काउने प्रमाणहरू सार्वजनिक नभएको विषयलाई उनले रहस्यमय बताएका छन्।

श्रेष्ठले यो घटनाक्रम कुनै योजनाबद्ध राजनीतिक प्रहसनको अर्को कडी त होइन भन्ने आशंका पनि व्यक्त गरेका छन्। साथै, उनले २०८१ असार १७ गते भएको भनिएको सातबुँदे सहमतिका सूत्रधारमध्ये एक मानिएका रामेश्वर थापा अब अर्को निशानामा पर्न सक्ने संकेत गर्दै नेपाली राजनीतिमा अझै धेरै प्रश्नहरूको जवाफ आउन बाँकी रहेको टिप्पणी गरेका छन्।
News from Nepali Nari

06/24/2026

📸 को–कसलाई याद छ यो समय?

त्यो समय जब फोटो खिच्न फिल्म रोल चाहिन्थ्यो, नेगेटिभ धुलाउन कलर ल्याब जानुपर्थ्यो, अनि पूरा रोल प्रिन्ट भएपछि फोटो एल्बम उपहारमा पाइन्थ्यो… 😍

यो Hicola Colour Lab को पुरानो एल्बम कभर हो, जसमा देखिएकी छन् चर्चित नेपाली अभिनेत्री कृष्टि मैनाली ।

आज यो तस्बिर हेर्दा त्यो फिल्म क्यामेरा, नेगेटिभ, फोटो स्टुडियो र परिवारका एल्बम पल्टाउँदै बिताएका पुराना दिनहरू फेरि सम्झना आउँछन्।

त्यो समयमा खिचिएका हरेक फोटो केवल तस्वीर थिएनन्—त्यो एउटा सम्झनाको इतिहास हुन्थ्यो। ❤️

के तपाईंले पनि यस्तो फोटो एल्बम घरमा राख्नुभएको थियो? आफ्नो पुराना सम्झनाहरू कमेन्टमा सेयर गर्नुहोस् 😊📷