https://www.facebook.com/134818883816089/

Young Stunna, Los Angeles, CA (2026)

10/25/2025

𝐈𝐍𝐈𝐖𝐀𝐍 𝐊𝐎 𝐀𝐍𝐆 𝐏𝐀𝐌𝐈𝐋𝐘𝐀 𝐇𝐈𝐍𝐃𝐈 𝐃𝐀𝐇𝐈𝐋 𝐇𝐈𝐍𝐃𝐈 𝐊𝐎 𝐒𝐈𝐋𝐀 𝐌𝐈𝐍𝐀𝐇𝐀𝐋, 𝐊𝐔𝐍𝐃𝐈 𝐃𝐀𝐇𝐈𝐋 𝐊𝐀𝐈𝐋𝐀𝐍𝐆𝐀𝐍 𝐊𝐎 𝐌𝐔𝐍𝐀𝐍𝐆 𝐌𝐀𝐓𝐔𝐓𝐎𝐍𝐀𝐍𝐆 𝐌𝐀𝐇𝐀𝐋𝐈𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐒𝐀𝐑𝐈𝐋𝐈 𝐊𝐎

Ako po si Richard, 21 taong gulang. Marahil sa paningin ng ilan, ako'y isang makasarili. Walang utang na loob. Walang puso. Subalit kung batid lamang nila ang lahat ng aking pinagdaanan, marahil mauunawaan nila ang dahilan ng aking paglayo—kahit ito'y labis na masakit.

Lumaki ako sa isang pamilyang hindi kailanman nakaranas ng katahimikan. Bawat araw ay puno ng sigawan. Lagi't lagi'y may suliranin—pera, mga bisyo, paninira, at walang humpay na sumbatan. Sa kabila ng pagiging nag-iisang anak, ako rin ang naging tagapagtakip ng lahat ng bitak at pagkukulang sa aming tahanan. Ang aming bahay sa Barangay Malusak ay laging maingay, hindi dahil sa masaya kaming pamilya, kundi dahil sa walang tigil na pagtatalo ng aking mga magulang.

Noong ako'y nasa ika-anim na baitang pa lamang, unang beses kong narinig mula kay Papa ang mga salitang: "Kung hindi dahil sa'yo, sana'y wala na akong iniisip na gastusin." Tandang-tanda ko pa, galing siya noon sa inuman sa kanto, bahagyang pagal at halata ang pagod sa mukha. Sinabi niya ito habang naghuhugas ako ng pinagkainan namin sa lababo sa likod ng bahay, at ang mga salitang iyon ay tumagos sa aking puso na parang isang matalim na kutsilyo. Hindi ko maintindihan noon kung bakit niya nasabi iyon, pero alam kong may mali.

Madalas akong isama ni Mama sa kanyang pangungutang sa Pamilihang Bayan ng San Cristobal. Ako ang kanyang sandigan sa paghingi ng pabor, ang taga-ngiti at taga-amo upang makakuha ng libreng bigas, gulay, o kahit anong pwedeng iulam. Nasanay ako sa ganitong sitwasyon. Minsan, natatandaan kong sinabi ni Aling Ising, ang nagtitinda ng bigas, "Ang bait naman ng anak mo, Aling Elena. Mana sa'yo." Ngumiti lamang si Mama, ngunit alam ko sa kanyang mga mata na hindi siya lubos na nagpapasalamat sa aking ginagawa. Sa paglipas ng panahon, ako na ang umako ng lahat—bata pa lamang ako, subalit pinasan ko na ang bigat ng pagiging kanilang "tagapagligtas."

Nang ako'y magkaroon ng trabaho bilang part-timer sa isang kilalang fast food chain sa Biñan pagkatapos ng klase, kahit hindi kalakihan ang aking kinikita, halos lahat nito'y aking ibinabahagi sa kanila. Sa aking isipan, doon ko maipadarama na hindi ako isang pabigat. Maaalala ko pa na binigay ko ang unang sahod ko kay Mama. Tuwang tuwa siya at sinabi niya na gagamitin niya ito para sa mga bayarin sa bahay. Subalit, pagkalipas ng ilang araw, nalaman ko na ginamit niya ito para sa kanyang mga bisyo—ang paglalaro ng bingo at pagsusugal sa mga baraha. Doon ko naramdaman ang unang hiwa ng pagkadismaya. Subalit kahit anuman ang aking ibigay, tila ba'y palaging kulang. Kulang na kulang. At ako rin ay kulang pa rin sa kanilang mga mata.

Dumating ang panahong ako'y lubos na napagod. Hindi dahil sa ayaw ko nang tumulong, kundi dahil unti-unti ko nang nakakalimutan kung sino ako. Laging sila, laging sila ang iniisip ko… wala nang natira para sa aking sarili. Madalas akong mapaisip, "Ano pa ba ang halaga ko? Ako ba'y isang makina na lamang na nagbibigay ng pera?" Hindi ko na alam kung ano ang gusto ko, kung ano ang mga pangarap ko.

Kaya't isang araw, nagdesisyon akong umalis. Umupa ako ng isang maliit na silid sa isang apartment sa Santa Rosa, kahit ito'y siksikan at mainit, doon ko unang naranasan ang huminga nang maluwag. Tahimik. Walang sigawan. Walang sumbatan. Walang pilitan. Bago ako umalis, sinubukan kong kausapin si Mama at Papa. Sinabi ko sa kanila na kailangan ko ng panahon para sa aking sarili, na gusto kong mag-aral ulit at tuparin ang mga pangarap ko. Subalit, hindi nila ako pinakinggan. Sinigawan nila ako at sinabing ako'y walang kwentang anak, na iniwan ko sila sa oras ng kanilang pangangailangan.

Subalit hindi pa man ako lubusang nakakalayo, sunod-sunod na ang mga text message ni Mama: "Ang kapal ng iyong mukha, Richard! Iniwan mo kami sa gitna ng aming paghihirap." "Isa kang masamang anak. Wala kang utang na loob." "Puro sarili mo na lamang ang iyong iniisip!"

Umiyak ako habang binabasa ang mga mensaheng iyon. Hindi ko mawari kung kailan naging isang kasalanan ang piliin ang sarili, kahit isang beses lamang. Hindi nila alam na sa bawat gabing kinakalaban ko ang gutom, ang lungkot, at ang guilt—sila pa rin ang laman ng aking puso. Subalit hindi na kaya ng aking mga balikat na laging sumalo sa kanilang sirang mundo.

Hanggang sa kasalukuyan, hindi pa rin kami nagkakausap. Sa tuwing sumasapit ang aking kaarawan, walang bumabati. Wala silang pakialam kung ako'y nakakakain ba, kung ako'y may karamdaman, o kung ako'y buhay pa. Minsan, nakikita ko sila sa palengke, ngunit hindi nila ako pinapansin. Para bang ako'y isang estranghero sa kanilang buhay.

Subalit sa kabila ng lahat ng ito… sila pa rin ang laman ng aking mga panalangin. Mahal ko sila. Subalit mas mahalaga siguro ngayon na ako muna ang mahalin ko. Kailangan kong alagaan ang aking sarili upang maging mas malakas at mas mabuting tao.

Kung ako man ay isang masamang anak dahil dito… marahil, oo. Subalit mas masama sigurong hayaan kong tuluyan akong mawala nang hindi ko man lamang sinubukang iligtas ang aking sarili.

Sa paglipas ng panahon, natutunan ko na ang pagmamahal sa sarili ay hindi isang kasalanan. Ito ay isang pangangailangan. Hindi natin kayang ibigay ang wala sa atin. Kaya't kung puno tayo ng sakit at pagod, paano natin maibabahagi ang pagmamahal at suporta sa iba? Ang paglayo ko ay hindi nangangahulugang hindi ko sila mahal. Ito ay nangangahulugan lamang na pinili kong maging matatag para sa aking sarili, upang sa hinaharap, maging mas handa akong tumulong sa kanila—hindi bilang isang tagapagligtas, kundi bilang isang anak na may lakas at pagmamahal na ibabahagi.

𝐈𝐤𝐚𝐰 𝐛𝐚, 𝐚𝐧𝐨𝐧𝐠 𝐠𝐚𝐠𝐚𝐰𝐢𝐧 𝐦𝐨 𝐤𝐮𝐧𝐠 𝐢𝐤𝐚𝐰 𝐚𝐧𝐠 𝐧𝐚𝐬𝐚 𝐠𝐚𝐧𝐢𝐭𝐨𝐧𝐠 𝐬𝐢𝐭𝐰𝐚𝐬𝐲𝐨𝐧⁉️

10/25/2025

𝐏𝐈𝐍𝐀𝐆𝐓𝐀𝐖𝐀𝐍𝐀𝐍 𝐀𝐊𝐎 𝐍𝐆 𝐌𝐀𝐆𝐔𝐋𝐀𝐍𝐆 𝐊𝐎 𝐍𝐔𝐍𝐆 𝐒𝐈𝐍𝐀𝐁𝐈 𝐊𝐎 𝐍𝐀 𝐒𝐀𝐒𝐀𝐋𝐈 𝐀𝐊𝐎 𝐒𝐀 𝐏𝐀𝐆𝐄𝐀𝐍𝐓

Ako si Jenny, 17 years old. Ewan ko kung para sa iba, ang babaw lang ng problema ko, pero para sa puso kong gustong-gusto ng suporta at pagmamahal, 'yung nangyari, parang sampal na hindi ko makakalimutan.

Simula bata, hilig ko nang sumayaw, mag-feeling prinsesa sa harap ng salamin gamit ang kurtina ni Mama bilang gown. Tuwang-tuwa rin akong manood ng beauty pageant kahit labo-labo sa TV. Sa amin sa Albay, pag may pageant sa TV, halos lahat nakatutok. Sama-sama kaming nagchi-cheer, nagtatawanan, at nangangarap. Lagi kong sinasabi sa sarili ko: “Balang araw, ako naman 'yung nasa stage.”

Kaya nung inanunsyo sa school namin, sa Albay National High School, na magkakaroon ng campus pageant para sa Foundation Day, agad akong nag-volunteer. Kinakabahan ako, pero mas excited ako. First time kong naisip na baka may lugar ako sa entablado. Baka kahit isang gabi lang, matupad 'yung pangarap ko.

Gustong-gusto ko nang umuwi. Nagmadali akong naglakad pauwi sa bahay namin sa Barangay Maslog. Pagdating ko, nakita ko sina Mama Ising at Papa Temyong na nag-aayos ng paninda nila – mga pili nut na ibebenta sa palengke. Buong lakas loob kong sinabi sa kanila, “Ma, Pa, sasali po ako sa pageant! Kailangan ko lang po ng gown. Baka may luma tayong pwedeng hiramin? O kaya, baka pwede po akong magpatahi kahit simple lang?”

Nagkatinginan sina Mama at Papa. Si Mama Ising, na busy sa pagbabalot ng pili nut, napatigil. Si Papa Temyong naman, na naglilista ng benta, binaba yung panulat niya.

Pero imbes na matuwa sila, nagulat pa sila tapos bahagyang natawa. Hindi ko makakalimutan yung reaksyon nila. Yung tawa nila, parang sinaksak yung puso ko.

“Pageant? Ikaw, Jenny?” tanong ni Mama Ising na parang nagdududa. “Sa tingin mo ba may mananalo sa'yo? Wala ka ngang masyadong maipagmalaki! Tignan mo nga yang sarili mo sa salamin.”

“Wag kang mag-ambisyong maging artista kung ang itsura mo naman ay pangkaraniwan lang,” dagdag pa ni Papa Temyong na hindi man lang ako tinitignan. “Magastos lang yan. Sayang lang yung pera na dapat sana ipambibili natin ng bigas at iba pang kailangan.”

“Tumigil ka na nga dyan,” sabi ulit ni Mama Ising. “Mag-aral ka na lang nang mabuti. Yan ang mas bagay sa'yo. Hindi ka naman maganda, at hindi ka rin marunong kumanta o sumayaw. Ano na lang sasabihin ng mga kapitbahay?”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig mula ulo hanggang paa. Parang lahat ng pangarap kong mahawakan yung korona, kahit saglit lang, bigla nilang tinapon sa lupa at tinapakan.

Hindi ako nakaimik. Pilit akong ngumiti, pero nung gabing yun, nagkulong ako sa kwarto. Umupo ako sa k**a ko, kinuha yung lumang teddy bear ko, at doon ko iniyak lahat.

Hindi ko naman gustong maging artista. Gusto ko lang maramdaman na kaya ko ring maging maganda sa paningin ng iba, lalo na sa paningin ng mga magulang ko na kahit minsan hindi ako tinawag na maganda. Gusto ko lang sanang marinig sa kanila yung mga salitang “Kaya mo yan, anak. Naniniwala kami sa'yo.”

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa school at nagdesisyong bawiin yung pangalan ko sa listahan ng mga sasali. Sabi ko kay Mrs. Reyes, yung teacher namin, may emergency sa bahay kaya hindi ako pwedeng sumali. Pero ang totoo, may emergency sa puso ko – at ako lang ang nakakaalam kung gaano kalalim yung sugat na iniwan ng mga sinabi nila.

Sa mga sumunod na araw, pilit kong tinatago yung nararamdaman ko. Ngumingiti ako sa harap ng mga kaibigan ko at nagpanggap na walang nangyari. Pero sa tuwing nag-iisa ako, bumabalik yung sakit at panghihinayang.

Minsan, naiisip ko kung sinabi lang nila sa akin, “Kaya mo yan, anak. Basta magtiwala ka sa sarili mo. Susuportahan ka namin sa pangarap mo.” Siguro, hindi ako masyadong insecure ngayon. Siguro, hindi ako ganito ka-durog.

Hanggang ngayon, hindi pa rin ako masyadong nagtitiwala sa ganda ko. Pero balang araw, umaasa ako na matututunan kong harapin yung sarili ko sa salamin at maniwala na ako rin – kahit walang gown, kahit walang palakpak – ay may halagang hindi kayang sukatin ng kahit sino. Balang araw, matututunan ko ring mahalin yung sarili ko nang buo, kahit pa may mga taong pilit akong pinapaniwalaang hindi ako karapat-dapat.

Huwag hayaang hadlangan ng opinyon ng iba ang iyong mga pangarap. Ang tunay na halaga ay hindi nasusukat sa panlabas na anyo, kundi sa iyong puso, determinasyon, at pagmamahal sa sarili. Maniwala ka sa iyong sarili, at huwag matakot na ipakita sa mundo kung sino ka talaga.

𝐈𝐤𝐚𝐰 𝐛𝐚, 𝐚𝐧𝐨𝐧𝐠 𝐠𝐚𝐠𝐚𝐰𝐢𝐧 𝐦𝐨 𝐤𝐮𝐧𝐠 𝐢𝐤𝐚𝐰 𝐚𝐧𝐠 𝐧𝐚𝐬𝐚 𝐠𝐚𝐧𝐢𝐭𝐨𝐧𝐠 𝐬𝐢𝐭𝐰𝐚𝐬𝐲𝐨𝐧⁉️

10/25/2025

𝐍𝐀𝐆𝐒𝐄𝐋𝐎𝐒 𝐀𝐍𝐆 𝐁𝐎𝐘𝐅𝐑𝐈𝐄𝐍𝐃 𝐊𝐎 𝐒𝐀 𝐏𝐈𝐍𝐒𝐀𝐍 𝐊𝐎 𝐊𝐀𝐘𝐀 𝐊𝐀𝐌𝐈 𝐍𝐀𝐆𝐇𝐈𝐖𝐀L𝐀𝐘

Ako si Elvira, 22 years old. Gusto kong ikwento yung nangyari sa akin, yung hindi ko talaga inasahan na mangyayari sa buhay ko. Yung halos sumira sa akin bilang tao.

Si John ang boyfriend ko. Nung una, ang bait-bait niya talaga. Sweet, maalaga, sobra kung mag-alala sa akin. Pero habang tumatagal, parang nag-iiba siya. Parang ayaw niya na may ibang lalaki na lumalapit sa akin. Kahit k**ag-anak ko pa.

Nung umuwi si Kael, pinsan ko na galing sa ibang bansa, nagkita-kita kami sa bahay sa Santa Rosa, Laguna. Close kami ni Kael dati pa, parang magkapatid na. Kaya siguro, Gusto lang na yakapin ko siya nang mahigpit. Tuwang-tuwa kasi ako na nakita ko siya ulit. Pero nakita kami ni John.

Hindi siya nagsalita nung gabing 'yon. Pero ramdam ko yung tensyon sa kanya. Parang may apoy sa mga mata niya habang nakatingin sa amin ni Kael. Parang nagpipigil siya ng galit.

Kinabukasan, tumawag siya sa akin. Tahimik lang siya. Tapos bigla niyang tinanong, “May gusto ka ba kay Kael?”

Natawa ako. Akala ko nagbibiro lang siya. Pero seryoso pala siya. Galit na galit. Parang may nagbubulong sa kanya na mali ako.

Sinubukan kong magpaliwanag sa kanya. “John, pinsan ko si Kael. Parang kapatid ko na siya. Ano ba yang iniisip mo diyan?”

Pero imbes na kumalma, lalo pa siyang nagalit. “Hindi mo ako maloloko, Elvira. Nakita ko kung paano ka tumingin sa kanya. Hindi yun tingin ng pinsan lang, eh.”

Doon na talaga nagsimula yung problema namin.

Bigla siyang hindi nagpaparamdam. Hindi na siya nagte-text o kaya tumatawag. Tapos isang araw, habang naglalakad ako pauwi galing school, may sumusunod sa akin na lalaki na naka-helmet. Wala akong kotse, kaya naglalakad lang ako pauwi. Mabilis siya. Hindi ko siya kilala.

Kinabukasan, ganun ulit yung nangyari. Hanggang isang gabi, may biglang humablot sa bag ko at hinila ako sa madilim na parte ng daan malapit sa Biñan. Tinakpan yung bibig ko, tapos narinig ko yung boses niya – kilala ko yun.

“Akala mo siguro hindi ko kaya, no?” Si John pala yun.

Hindi siya yung John na kilala ko. P**a yung mga mata niya, nanginginig yung k**ay niya habang hawak yung braso ko. “Aagawin ka niya sa akin, Elvira. Pero hindi ako papayag na mangyari yun.”

“John, mahal kita. Wala akong gusto sa pinsan ko! Ano ba?”

“Hindi mo na kailangan pang magsinungaling. Wala nang ibang lalaki sa buhay mo. Ako lang. Ako lang dapat!”

Ang bigat ng boses niya. Parang sinaksak ako sa dibdib sa sobrang sakit, hindi lang dahil sa takot kundi dahil hindi ko maintindihan kung bakit niya ginagawa sa akin yun.

May narinig akong busina ng sasakyan. Nagulat si John at tumakbo palayo. Naiwan akong nanginginig at umiiyak na parang bata.

Kinabukasan, sinabi ko sa parents ko yung lahat. Nagalit sila at nag-file kami ng blotter sa pulis. Lalo na nung nalaman namin na pinapasundan niya talaga ako. Nakita namin sa dashcam ng kapitbahay na ilang araw na pala siyang nagbabantay sa bahay namin.

Nakausap namin yung pamilya ni John. Pinilit nila siyang magpa-check up sa doktor. Doon namin nalaman na matagal na pala siyang may sakit sa isip – delusional jealousy disorder. Sobrang mahal niya ako at takot siyang mawala ako, kaya nasira yung isip niya.

Pagkatapos ng lahat ng nangyari, sinubukan naming ayusin ni John yung relasyon namin. Nagpagamot siya, uminom ng gamot, at nagpunta sa therapy. Sinubukan ko siyang intindihin at suportahan. Pero kahit anong gawin namin, hindi na bumalik yung dati.

Parang may laging takot sa puso ko. Hindi ko na siya kayang pagkatiwalaan ng buo. Tuwing magkasama kami, lagi kong naiisip yung gabing tinakot niya ako. Yung gabing halos mawala ako.

Nakita ko rin na kahit nagpapagamot siya, hindi pa rin nawawala yung selos niya. May mga times na magagalit pa rin siya kapag may nakakausap akong ibang lalaki. Kahit kaibigan ko lang. Kahit sino lang.

Isang araw, kinausap ko siya. Umiyak ako habang sinasabi sa kanya na hindi na kaya. Na kahit mahal ko siya, hindi ko na kayang mabuhay sa ganung sitwasyon. Sa takot at pagdududa.

“John,” sabi ko, “mahal kita. Pero hindi ko na kaya. Kailangan ko nang lumayo. Para sa sarili ko.”

Umiyak din siya. Alam kong nasasaktan siya. Pero alam ko rin na yun yung tama.

Naghiwalay kami. Lumipat siya sa probinsya para magpagamot. Si Kael naman, bumalik na sa ibang bansa. Naiwan akong mag-isa, pero sa wakas, malaya na.

Narealize ko na minsan, kahit gaano mo k**ahal ang isang tao, kailangan mo siyang bitawan. Lalo na kung yung pagmamahal na yun ang sumisira sa buhay mo. Kailangan mong piliin yung sarili mo. Kailangan mong maging malaya.

𝐈𝐤𝐚𝐰 𝐛𝐚, 𝐚𝐧𝐨𝐧𝐠 𝐠𝐚𝐠𝐚𝐰𝐢𝐧 𝐦𝐨 𝐤𝐮𝐧𝐠 𝐢𝐤𝐚𝐰 𝐚𝐧𝐠 𝐧𝐚𝐬𝐚 𝐠𝐚𝐧𝐢𝐭𝐨𝐧𝐠 𝐬𝐢𝐭𝐰𝐚𝐬𝐲𝐨𝐧⁉️

10/25/2025

𝐌𝐀𝐇𝐈𝐑𝐀𝐏 𝐌𝐀𝐆𝐈𝐍𝐆 𝐏𝐀𝐍𝐆𝐀𝐍𝐀𝐘 𝐊𝐀𝐒𝐈 𝐈𝐊𝐀𝐖 𝐀𝐍𝐆 𝐈𝐍𝐀𝐀𝐒𝐀𝐇𝐀𝐍 𝐍𝐆 𝐏𝐀𝐌𝐈𝐋𝐘𝐀 𝐏𝐄𝐑𝐎 𝐒𝐈𝐍𝐎 𝐍𝐀𝐌𝐀𝐍 𝐀𝐍𝐆 𝐀𝐀𝐒𝐀𝐇𝐀𝐍 𝐊𝐎

10/25/2025

𝐃𝐀𝐇𝐈𝐋 𝐊𝐀𝐘 𝐋𝐎𝐋𝐀 𝐊𝐀𝐘𝐀 𝐀𝐍𝐃𝐈𝐓𝐎 𝐏𝐀𝐃𝐈𝐍 𝐀𝐊𝐎 𝐒𝐀 𝐏𝐀𝐌𝐈𝐋𝐘𝐀 𝐍𝐀𝐌𝐈𝐍

Hi ako si Jasper. Gusto kong ikwento ang isang bahagi ng buhay ko na kahit ngayon, may kirot pa rin sa puso ko. Lalo na pag naaalala ko kung paano ako tinuring na "tao" ng Lola Ising ko—nung parang hindi na ako anak ng sarili kong magulang.

Bata pa lang ako, ramdam ko na yung lamig sa akin sa bahay sa Biñan. Walang yakap, walang halik. Hindi ko naririnig yung "anak, kain ka na" o "ingat ka." Laging galit, laging sigaw. Akala ko, normal lang yun, baka ganun lang talaga sila.

Pero isang gabi, mga alas-dose ng madaling araw, habang nagtatago ako sa likod ng lumang sofa sa sala—nagbabakasakaling makapanood ng TV kahit patago—narinig ko yung usapan na hindi ko makakalimutan. Si Papa Nestor, kararating lang galing sa trabaho sa planta, at si Mama Belen, naghuhugas pa ng pinggan sa lababo.

"Hindi na natin kaya, Belen. Alam mo naman na kinakapos tayo," sabi ni Papa Nestor, habang hinihilot ang kanyang sentido. "Lalo na ngayon at kailangan pa nating bayaran yung utang kay Aling Ising."

"Alam ko, Nestor. Pero anong gagawin natin? Hindi naman pwedeng magbawas tayo sa kinakain natin," sagot ni Mama Belen, na may halong pagod sa boses. "Hindi rin naman sapat yung kinikita ko sa paglalabada."

Tumahimik sila saglit. Tapos, narinig ko yung sinabi ni Papa na nagpaguho sa mundo ko.

"Ibigay na lang natin si Jasper sa iba. Baka doon, guminhawa pa yung buhay niya. May kaibigan akong dating katrabaho sa Laguna Technopark. Mag-asawa sila, walang anak. Gusto raw nilang mag-ampon."

"Pero, Nestor... anak natin si Jasper," sabi ni Mama, pero parang walang lakas.

"Alam ko. Pero isipin mo, Belen. Dito, ano bang kinabukasan ang naghihintay sa kanya? Baka doon, makapag-aral siya sa magandang eskwelahan, magkaroon ng magandang trabaho. Magbibigay pa nga sila ng pera para sa atin, kung sakali," sagot ni Papa, parang kinukumbinsi pa yung sarili niya.

Parang nagbebenta lang ng gamit.

Hindi ko alam kung paano ko napigilan umiyak nung gabing yun. Ang sakit marinig na parang pabigat ka sa mga taong dapat unang umintindi sayo. Parang gusto na lang nila akong itapon.

Kinabukasan, tahimik lang ako. Hindi ako kumain ng almusal. Nag-impake ako ng paborito kong robot na si Voltron, ilang damit na punit-punit na, at tinago ko sa ilalim ng k**a. Baka bigla na lang nila ako dalhin kung saan, at ayokong umalis na walang dala kahit konting parte ng sarili ko.

Pero hindi ako ang nagligtas sa sarili ko. Si Lola Ising ang sumaklolo sa akin.

Hindi ko alam kung paano niya nalaman yung plano nila. Siguro, may nakapagsumbong sa kanya. Basta isang araw, dumating siya sa bahay. Nakasuot siya ng kanyang paboritong floral dress, at may dalang bayong na puno ng prutas at gulay. Hinarap niya sina Mama at Papa, at buong tapang na sinabi:

"Nestor, Belen, ano ba itong naririnig ko? Ipamimigay niyo ang apo ko na parang basura? Hindi pwede yan!"

"Inay, hindi na po namin kaya. Kinakapos na po talaga kami," sagot ni Papa, na yumuko pa.

"Kung ayaw niyong alagaan, ako ang mag-aalaga. Ako ang magpapakain. Ako ang magpapaaral. Ako ang magmamahal kay Jasper. Hindi ko hahayaan na mapunta siya sa kung sino-sino lang," sabi ni Lola Ising, na matigas ang boses.

Walang nagawa yung mga magulang ko kundi pumayag. Parang wala rin silang pakialam. Parang ang gaan gaan sa kanila na mawala ako.

At mula noon, sa maliit na bahay ni Lola Ising sa Santa Rosa ako lumaki. Natutunan ko kung anong pakiramdam na may naghihintay sayo sa bahay. Kung paano yung yakap ay pwedeng gamot sa mga sugat na hindi nakikita. Pumasok siya sa edad na dapat nagpapahinga na siya, pero pinili niyang gumising araw-araw para sa akin. Tinuruan niya akong magtanim ng k**atis sa likod bahay, magbasa ng mga kwento bago matulog, at magdasal tuwing Linggo. Ipinakita niya sa akin kung paano maging matatag, kung paano maging mabuti, at kung paano magmahal.

Pero ilang taon lang ang lumipas, nagkasakit si Lola. Inalagaan ko siya hanggang sa huling hininga niya. At bago siya tuluyang pumikit, hinawakan niya ang k**ay ko at ibinulong sa akin, "Hindi kita pinabayaan, Jasper, kasi alam kong ikaw ang dahilan para manatili pa akong buhay. Mahal na mahal kita."

Ngayon, nagtatrabaho na ako bilang isang engineer sa Cabuyao. May sarili na akong pamilya. Pero tuwing umuuwi ako sa bakanteng bahay ni Lola Ising, umuupo ako sa kanyang lumang silya sa veranda at inaalala ko: may isang taong naniwala sa akin, nung mismong mga magulang ko ay parang gusto na akong mawala.

Hindi ko alam kung kailan ko mapapatawad nang buo sina Mama at Papa. Pero isang bagay ang sigurado ako: yung puso ko ay nabuo hindi dahil sa kanila, kundi dahil sa Lola kong piniling mahalin ako kahit hindi niya kailangang gawin yun. At dahil sa kanya, alam ko na hindi ako kailanman nag-iisa.

Mahalaga na may isang taong naniniwala at nagmamahal sa atin nang walang hinihintay na kapalit.

𝐈𝐤𝐚𝐰 𝐛𝐚, 𝐚𝐧𝐨𝐧𝐠 𝐠𝐚𝐠𝐚𝐰𝐢𝐧 𝐦𝐨 𝐤𝐮𝐧𝐠 𝐢𝐤𝐚𝐰 𝐚𝐧𝐠 𝐧𝐚𝐬𝐚 𝐠𝐚𝐧𝐢𝐭𝐨𝐧𝐠 𝐬𝐢𝐭𝐰𝐚𝐬𝐲𝐨𝐧⁉️

10/25/2025

𝐋𝐮𝐡𝐚 𝐧𝐠 𝐈𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐀𝐧𝐠𝐡𝐞𝐥
Chapter 3 : 𝑴𝒈𝒂 𝑲𝒂𝒍𝒂𝒕 𝒔𝒂 𝑪𝒐𝒏𝒔𝒕𝒓𝒖𝒄𝒕𝒊𝒐𝒏 𝑺𝒊𝒕𝒆

Hindi mapakali si Lira. Parang may insektong gumagapang sa utak niya, hindi siya tinatantanan. Yung invoice, yung folder, yung pera, si Sofia, si Brandon... lahat sila naghahalo-halo sa isip niya.

Pagpasok niya sa opisina, parang ang bigat ng hangin. Hindi niya maintindihan kung bakit. Baka gawa lang ng kaba niya. Sinikap niyang ngumiti kay Jenny, yung receptionist, pero parang pilit.

"Good morning, Lira!" bati ni Jenny.

"Good morning din," sagot ni Lira.

Dumiretso siya sa opisina ni Sofia. Kumatok siya.

"Pasok," sabi ni Sofia.

"Good morning, Ma'am Sofia," bati ni Lira.

"Good morning. Kumusta ka?" tanong ni Sofia.

"Okay lang po," sagot ni Lira, pero hindi siya sigurado kung totoo yun.

"May problema ba?" tanong ni Sofia.

"Wala naman po," sagot ni Lira. Ayaw niyang sabihin kay Sofia yung mga hinala niya. Delikado.

"Okay. Basta kung may kailangan ka, nandito lang ako," sabi ni Sofia.

Nagpasalamat si Lira at pumunta na sa kanyang desk. Pagdating niya, nakita niya si Brandon na nakatayo sa tapat ng kanyang desk.

"Good morning, Lira," bati ni Brandon.

"Good morning po, Sir Brandon," sagot ni Lira.

"May report ka na ba?" tanong ni Brandon.

"Ginagawa ko pa lang po," sagot ni Lira.

"Kailangan ko yun bago mag-lunch," sabi ni Brandon.

Umalis si Brandon. Nakahinga nang maluwag si Lira. Pero alam niyang hindi siya pwedeng magrelax. Kailangan niyang kumilos.

Sinimulan niyang tapusin yung report. Pero hindi niya maiwasang isipin yung proyekto na hindi natapos. Gusto niyang puntahan yun.

Lumapit siya kay Brandon. "Sir Brandon, pwede po ba akong magtanong?" sabi ni Lira.

"Ano yun?" tanong ni Brandon.

"Pwede po bang puntahan yung construction site nung proyekto na hindi natapos?" tanong ni Lira.

"Bakit?" tanong ni Brandon.

"Gusto ko lang pong makita kung ano yung nangyari," sagot ni Lira. "Baka po may makita akong pwedeng makatulong sa report."

Tinitigan siya ni Brandon. "Sige," sabi ni Brandon. "Pero mag-ingat ka."

"Opo, Sir Brandon," sagot ni Lira.

Pagkatapos ng lunch break, pumunta si Lira sa construction site. Sumakay siya sa dyip.

Pagdating niya doon, nagulat siya. Ang laki ng lugar, pero parang abandonado. Walang tao, walang gamit. Puro kalat.

Sinimulan niyang maglakad. Tiningnan niya yung mga building. Sira-sira na. Tiningnan niya yung mga kalat. Puro basura.

Habang naglalakad, nakita niya yung isang tambak ng mga papeles. Lumapit siya.

Mga invoice!

Sinimulan niyang basahin yung mga invoice. Nakita niya yung mga malalaking halaga. Wala ring detalye kung saan ginastos yung pera.

Katulad nung invoice na nakita niya sa opisina.

May mali talaga.

Habang nagbabasa, naramdaman niya na may nakatingin sa kanya. Tumingin siya sa paligid. Walang tao.

Pero ramdam niya pa rin.

Kinabahan siya. Kailangan na niyang umalis.

Kinuha niya yung mga invoice at tumakbo. Sumakay siya sa dyip.

Pagdating niya sa bahay, binasa niya ulit yung mga invoice. Nakita niya yung pangalan ni Romeo Dimokaya.

Tatay ni Brandon.

Ano na ang gagawin niya? Kailangan niyang sabihin kay Brandon. Pero paano kung hindi siya maniwala?

-Itutuloy

10/25/2025

𝐋𝐮𝐡𝐚 𝐍𝐠 𝐈𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐀𝐧𝐠𝐡𝐞𝐥
Chapter 2 : 𝑺𝒊𝒌𝒓𝒆𝒕𝒐 𝒔𝒂 𝑳𝒊𝒌𝒐𝒅 𝒏𝒈 𝑰𝒏𝒗𝒐𝒊𝒄𝒆

Maaga pa lang, gising na si Lira. Kahit excited siya sa bagong trabaho, hindi pa rin mawala yung kaba. Parang may bumubulong sa kanya na hindi lahat ay tama sa Dimokaya Builders.

Pagdating niya sa opisina, nakita niya si Jenny, yung receptionist, na busy sa pag-ayos ng mga papeles. "Good morning, Jenny!" bati ni Lira.

"Good morning din, Lira! Ang aga mo naman," sagot ni Jenny. "Ready ka na ba sa unang araw mo bilang secretary ni Sir Brandon?"

"Medyo kinakabahan pa rin," sagot ni Lira. "Pero excited din ako."

"Kaya mo yan! Mabait naman si Sir Brandon, pero seryoso lang talaga," sabi ni Jenny.

Nagpasalamat si Lira at pumunta na sa opisina ni Sofia. Pagpasok niya, nakita niya si Sofia na nagbabasa ng dyaryo. "Good morning, Ma'am Sofia," bati ni Lira.

"Good morning, Lira. Ready ka na ba sa unang araw mo?" tanong ni Sofia.

"Opo, Ma'am Sofia. Medyo kinakabahan lang," sagot ni Lira.

"Normal lang yan. Basta tandaan mo, maging professional ka lang lagi at sundin mo yung mga instructions ni Sir Brandon," sabi ni Sofia. "Kung may problema ka, wag kang mag-atubiling magtanong sa akin."

"Maraming salamat po, Ma'am Sofia," sagot ni Lira.

Binigay ni Sofia kay Lira yung mga kailangan niya sa trabaho, gaya ng mga papeles, ballpen, at iba pa. Tinuruan din niya si Lira kung paano gamitin yung mga equipment sa opisina.

"Okay, Lira. Ngayon, puntahan mo si Sir Brandon sa opisina niya. Sabihin mo na handa ka na sa trabaho," sabi ni Sofia.

Kumatok si Lira sa pinto ng opisina ni Brandon. "Pasok," narinig niyang sabi mula sa loob.

Pagpasok niya, nakita niya si Brandon na nakaupo sa kanyang desk at nagbabasa ng mga papeles. "Good morning, Sir Brandon," bati ni Lira.

"Good morning, Lira. Umupo ka," sagot ni Brandon.

Umupo si Lira sa upuan sa harap ng desk ni Brandon. "Handa na po ako sa trabaho, Sir Brandon," sabi ni Lira.

"Good. Ngayon, ipakita mo sa akin kung ano ang kaya mo," sabi ni Brandon. Binigay niya kay Lira yung schedule niya para sa araw na yun. "Ayusin mo ang schedule ko at siguraduhing walang conflict," sabi ni Brandon.

Sinuri ni Lira yung schedule ni Brandon. May mga meeting siya sa iba't ibang lugar, may mga appointment sa mga kliyente, at may iba pang gawain. Inayos ni Lira yung schedule at siniguradong walang conflict.

"Okay na po, Sir Brandon. Naayos ko na po yung schedule niyo," sabi ni Lira.

"Good. Ngayon, tawagan mo si Mr. Dela Cruz at sabihin mo na hindi ako makakarating sa meeting namin mamaya. May importante akong gagawin," sabi ni Brandon.

Tinawagan ni Lira si Mr. Dela Cruz at sinabi niya yung mensahe ni Brandon. Pagkatapos, bumalik siya sa opisina ni Brandon. "Tapos na po, Sir Brandon," sabi ni Lira.

"Good. Ngayon, ayusin mo yung mga papeles na ito at ilagay mo sa tamang folder," sabi ni Brandon.

Inayos ni Lira yung mga papeles at inilagay sa tamang folder. Buong araw, busy si Lira sa paggawa ng mga trabaho na pinapagawa ni Brandon.

Nung lunch break, kumain si Lira sa pantry. Nakita niya si Sofia na kumakain din. "Hi, Lira! Kumusta ang unang araw mo?" tanong ni Sofia.

"Okay naman po, Ma'am Sofia. Medyo nakakapagod, pero masaya po," sagot ni Lira.

"Ganyan talaga sa una. Pero masasanay ka rin," sabi ni Sofia. "Basta kung may problema ka, wag kang mahiyang magtanong sa akin."

"Maraming salamat po, Ma'am Sofia," sagot ni Lira.

Pagkatapos ng lunch break, bumalik si Lira sa kanyang trabaho. May pinapagawa na naman si Brandon sa kanya. "Lira, kailangan kong gumawa ka ng report tungkol sa mga gastos ng company nung nakaraang buwan," sabi ni Brandon.

"Okay po, Sir Brandon. Kailan ko po dapat ipasa?" tanong ni Lira.

"Kailangan ko bukas ng umaga," sagot ni Brandon.

"Sige po, Sir Brandon. Gagawin ko po ang lahat para matapos," sagot ni Lira.

Pagkatapos ng trabaho, nag-overtime si Lira para tapusin yung report. Tiningnan niya yung mga papeles at inayos yung mga datos.

Habang nagtatrabaho, napansin niya yung isang kakaibang papel. Invoice siya na may malaking halaga. Ang nakakapagtaka, walang nakasulat kung saan ginastos yung pera. Ang nakalagay lang ay "Miscellaneous Expenses."

Kinabahan si Lira. Bakit ganun? Bakit walang detalye yung invoice?

Tiningnan niya yung iba pang mga invoice. May mga detalye naman kung saan ginastos yung pera. Saan kaya ginamit yung malaking halaga na yun?

Hindi niya maiwasang magduda. May mali dito. May tinatago ba si Brandon?

-Itutuloy

10/25/2025

𝐋𝐮𝐡𝐚 𝐍𝐠 𝐈𝐬𝐚𝐧𝐠 𝐀𝐧𝐠𝐡𝐞𝐥
Chapter 1: 𝑷𝒂𝒏𝒈𝒂𝒓𝒂𝒑 𝒔𝒂 𝑮𝒊𝒕𝒏𝒂 𝒏𝒈 𝑨𝒍𝒊𝒌𝒂𝒃𝒐𝒌

Matapos ang halos isang oras na biyahe sa dyip, bumaba si Lira sa tapat ng Dimokaya Builders. Parang ibang mundo. Mula sa alikabok at ingay ng kalye, napunta siya sa isang lugar na tila gawa sa salamin at katahimikan. Bago pa man siya makapasok, huminga muna siya nang malalim. "Kaya mo 'to, Lira," bulong niya sa sarili.

Pagpasok niya sa reception area, agad siyang sinalubong ng lamig ng aircon. Ang receptionist, isang babaeng naka-uniporme na parang galing sa isang fashion magazine, ay ngumiti sa kanya.

"Magandang umaga po, ma'am. May appointment po ba kayo?" tanong nito, ang boses ay parang musika sa tainga ni Lira.

"Magandang umaga po," sagot ni Lira, sinisikap itago ang kaba. "May interbyu po ako para sa posisyon ng secretary."

"Ah, opo. Pangalan po?"

"Lira Santos po."

Tiningnan ng receptionist ang kanyang computer. "Ah, Miss Santos. Paki-fill up na lang po itong form at tatawagin ko na lang po kayo kapag ready na si Sir Brandon." Inabot nito kay Lira ang isang clipboard na may form at isang ballpen.

Habang sinusulat ni Lira ang kanyang mga detalye, hindi niya maiwasang mapatingin sa paligid. Ang sahig ay makintab, ang mga ilaw ay maliwanag, at ang mga tao ay abala sa kanilang mga gawain. May mga nag-uusap sa telepono, may mga nagdadala ng mga papeles, at may mga nagmamadaling pumunta sa kung saan. Napaisip si Lira, "Kayanin ko kaya dito?"

Natapos siyang mag-fill up ng form at ibinalik ito sa receptionist. "Maraming salamat po," sabi nito. "Maupo lang po kayo at tatawagin ko na lang po kayo."

Umupo si Lira sa isa sa mga upuan sa waiting area. Kinuha niya ang kanyang lumang bag at hinugot ang kanyang rosaryo. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at nagdasal. "Mahal na Diyos, gabayan Niyo po ako sa interbyung ito. Bigyan Niyo po ako ng lakas ng loob at karunungan. Sana po, makuha ko ang trabahong ito. Para po sa pamilya ko."

Maya-maya pa, narinig niya ang kanyang pangalan. "Miss Lira Santos?"

Napabalikwas siya. "Ako po!"

"Pinapatawag na po kayo ni Sir Brandon."

Tumayo si Lira at sinundan ang receptionist papunta sa isang malaking pinto. Huminga siya nang malalim bago kumatok.

"Pasok," narinig niyang sabi mula sa loob.

Binuksan ng receptionist ang pinto at pumasok si Lira. Ang opisina ay mas malaki pa kaysa sa inaasahan niya. May malaking desk sa gitna, isang leather couch sa isang sulok, at isang malaking bintana na nagpapakita ng buong siyudad ng Bulacan.

Sa likod ng desk, nakaupo si Brandon Dimokaya. Nakasuot ito ng isang mamahaling suit at nakatingin sa kanya nang may interes.

"Magandang umaga, Miss Santos," bati nito, ang kanyang boses ay malalim at nakakakaba. "Maupo ka."

"Magandang umaga po, Sir Brandon," sagot ni Lira, sinisikap panatilihin ang kanyang composure. Umupo siya sa upuang inalok nito.

"So, Miss Santos," panimula ni Brandon, "nabasa ko na ang iyong resume. Impressive ang iyong academic record. Valedictorian ka pa ng inyong high school."

"Maraming salamat po, Sir Brandon," sagot ni Lira.

"Ngunit, ang totoo, wala kang experience sa ganitong klaseng trabaho. Ang pagiging secretary ay hindi lang paggawa ng coffee at pagsagot sa telepono. Kailangan dito ng organisasyon, communication skills, at higit sa lahat, trust."

Kinabahan si Lira. Alam niyang ito ang crucial part ng interbyu. "Sir Brandon, alam ko po na wala akong formal experience, ngunit marami po akong natutunan sa aking pag-aaral at sa aking mga part-time jobs. Naging tutor po ako, nagtinda sa palengke, at naglaba po ng damit. Natutunan ko po ang halaga ng hard work, discipline, at responsibility."

"At paano naman ang trust? Paano ako makakasiguro na mapagkakatiwalaan kita?" tanong ni Brandon, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kanya.

"Sir Brandon, lumaki po ako sa hirap. Natutunan ko pong pahalagahan ang bawat oportunidad na dumating sa akin. Hindi ko po sasayangin ang tiwalang ibibigay Niyo sa akin. Gagawin ko po ang lahat ng aking makakaya para maging karapat-dapat sa posisyong ito."

Tumahimik si Brandon. Tila pinag-iisipan nito ang kanyang mga sinabi. Pagkatapos ng ilang segundo, ngumiti ito. "Okay, Miss Santos. Ibibigay ko sa iyo ang oportunidad na ito."

Hindi makapaniwala si Lira. "Talaga po, Sir Brandon?"

"Oo. Ngunit, may isang kondisyon."

Kinabahan si Lira. "Ano po iyon?"

"Gusto kong maging loyal ka sa akin. Hindi lang bilang empleyado, kundi bilang isang kaibigan."

Naguluhan si Lira. "Hindi ko po maintindihan, Sir Brandon."

"Malalaman mo rin sa tamang panahon, Miss Santos. Ang importante, handa ka bang sumugal?"

Napaisip si Lira. Alam niyang may kakaiba sa mga sinabi ni Brandon. Ngunit, kailangan niya ang trabaho. Kailangan niya itong gawin para sa kanyang pamilya.

"Opo, Sir Brandon. Handa po akong sumugal," sagot niya.

Ngumiti si Brandon. "Magaling. Simula ka na bukas."

Paglabas ni Lira ng opisina, halo-halo ang kanyang nararamdaman. Tuwa, kaba, at pagtataka. Nakuha niya ang trabaho, ngunit may kapalit. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya sa Dimokaya Builders. Ang alam lang niya, kailangan niyang maging matapang at magtiwala sa kanyang sarili.

-Itutuloy

Young Stunna

10/25/2025

10/25/2025

10/25/2025

10/25/2025

10/25/2025

10/25/2025

10/25/2025

10/25/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share