07/09/2026
วันนั้นพลอยคาดหวังเพียงคำชมจากแม่สามีและรอยยิ้มของสามีที่แสนดีเมื่อเธอจัดเตรียมงานบุญสงกรานต์ใหญ่โตในสวนส่วนกลางของหมู่บ้านหรูย่านอารีย์ แต่กลับต้องหน้าชาวาบเมื่อได้ยินประโยคที่แม่บ้านกัมพูชาคนสนิทกระซิบข้างหู "คุณพลอยคะ นมผงน้องพริมที่ซื้อมาเมื่อวานหายไปสามกระป๋อง... และดิฉันเห็นรถเข็นของลูกคุณนัททิยาข้างบ้าน ใช้ผ้าห่มปักชื่อน้องพริมค่ะ"
หัวใจของพลอยบีบรัดรุนแรงเหมือนถูกกรงเล็บเหล็กขย้ำ มันไม่ใช่แค่ความสงสัยอีกต่อไป
ไม่มีใครสังเกตเห็นมือที่สั่นเทาของเธอ
เสียงดนตรีไทยเดิมยังคงบรรเลงเคล้าเสียงน้ำพุในสวน
แขกเหรื่อระดับไฮโซของหมู่บ้านยังคงหัวเราะร่วน ชนแก้วไวน์กันอย่างสนุกสนาน
พลอย รัตนโกสินทร์ อดีตผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดวัย 33 ปี ผู้ยอมทิ้งเงินเดือนเฉียดล้านมาเป็นแม่บ้านเต็มตัว ยืนนิ่งอยู่หลังซุ้มดอกกล้วยไม้ เธอเคยคิดว่าตัวเองฉลาดและจัดการทุกอย่างในชีวิตได้ดีเยี่ยมมาตลอด
บรรยากาศงานสงกรานต์ปีนี้อบอ้าวเป็นพิเศษ กลิ่นน้ำอบไทยที่สาดซัดปะปนกับกลิ่นเหงื่อและน้ำหอมราคาแพงลอยคลุ้ง พลอยรู้สึกหายใจไม่ออก
สมชาย วงศ์ไทย ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลของธนาคารยักษ์ใหญ่ วัย 37 ปี สามีที่มักจะพร่ำบอกว่ารักและขอบคุณที่เธอเสียสละเพื่อครอบครัว กำลังยืนส่งยิ้มหวานให้ 'น้องนัททิยา' สาวสวยวัย 28 ปี เพื่อนบ้านบ้านติดกันที่อุ้มลูกน้อยวัยขวบเศษมาร่วมงาน
พลอยก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหาพวกเขา
"พี่สมชายคะ พลอยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้จ่ายเงินเดือนป้าแจ่มเลยค่ะ" พลอยเอ่ยเสียงเรียบ
"โอ๊ย น้องพลอย ไม่ต้องห่วงหรอก พี่จัดการโอนให้ป้าแจ่มเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ต้นเดือนนู่น" สมชายตอบหน้าตาเฉย มือยังถือแก้วไวน์ชิลีชั้นดี
พลอยยิ้มเย็น "อ้าวเหรอคะ โอนไปบัญชีไหนล่ะคะ ในเมื่อป้าแจ่มบอกพลอยว่ายังไม่ได้สักบาท แถมเมื่อเช้าป้าแจ่มยังโดนพี่ด่าว่าดูแลน้องพริมไม่ดี ทั้งๆ ที่พี่เป็นคนสั่งให้ป้าแจ่มไปช่วยงาน... บ้านคุณนัททิยาไม่ใช่เหรอคะ?"
เสียงสนทนารอบข้างเริ่มเงียบลง
นัททิยาหน้าถอดสี รีบกระเตงลูกน้อยถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"พูดอะไรของเธอพลอย! อย่ามาทำตัวงี่เง่ากลางงานแบบนี้นะ แขกผู้ใหญ่เต็มไปหมด!" สมชายตวาดเสียงต่ำ พยายามรักษารอยยิ้มจอมปลอมเอาไว้
พลอยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายที่เธอเคยรัก "แล้วนมผงลูกฉันล่ะคะคุณนัททิยา อร่อยไหมคะ? ผ้าห่มไหมพรมที่ฉันถักให้ลูกสาวตัวเอง ทำไมถึงไปคลุมอยู่บนตัวลูกคุณได้ล่ะ?"
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
เธอทิ้งอาชีพการงาน ทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเป็นช้างเท้าหลัง ให้เขาหลอกใช้เงินกองกลางของครอบครัวไปเลี้ยงดูเมียน้อยกับลูกชู้ถึงหน้าประตูบ้านงั้นหรือ?
แต่ก่อนที่สมชายจะอ้าปากแก้ตัว หรือนัททิยาจะบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสาร ป้าแจ่ม แม่บ้านชาวกัมพูชาที่ยืนแอบอยู่หลังพุ่มไม้ ก็ก้าวเดินออกมากลางลานจัดเลี้ยง พร้อมกับชูของบางอย่างในมือขึ้นสูง
มันคือแอปเปิ้ลวอตช์รุ่นเด็กสีชมพู... เรือนที่น้องพริมทำหายไปเมื่อสามเดือนก่อน
อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไหมคะ? กดไลค์แล้วคอมเมนต์คำว่า YES ด้านล่าง แล้วดิฉันจะเล่าต่อให้ฟัง
📖 อ่านต่อ (2/3) 👇 คอมเมนต์แรก
