05/21/2026
"Mahal na admin, ang pangalan ko ay Ren, 39 na taong gulang. Mahigit 20 taon na akong asawa ng isang seaman na nagngangalang Josh. Isang taong halos buong buhay naming mag-asawa ay nasa dagat. Siya ay nakakulong sa barko ng siyam na buwan at minsan ay dalawa o tatlong buwan lang siya kung bumalik dito sa Pilipinas. Maraming nagsasabi na masuwerte raw ako dahil maganda ang buhay namin. Totoo naman, may sarili kaming bahay. May maliit na tindahan ako sa harap ng bahay namin. At mayroon kaming isang anak na nag-aaral na ngayon sa Maynila. Hindi kami mayaman, pero hindi rin kami naghihirap. Pero admin, gusto ko lang aminin na may mga bagay na hindi napupunan ng pera, at iyon ay ang kalungkutan ng isang asawang halos buong buhay ay natututong matulog nang mag-isa.
Noong mga unang taon naming magkasama ni Josh, kaya ko pa. Excited pa ako sa bawat pagtawag niya mula sa barko. Sa pag-chat at pag-text, parang napupuno nito ang buong araw ko. Pero sa paglipas ng panahon, admin, tila naging routine na lang ang lahat. Gigising ako nang maaga para buksan ang tindahan, magluluto, maglilinis, maghihintay ng customer, at matutulog nang walang katabi. Paulit-ulit. Nakakapagod ang maging mag-isa. Masakit. Pero habang tumatagal, unti-unti mo nang nararamdaman ang kawalan ng katuwang sa buhay. Minsan sa gabi kapag sarado na ang tindahan, nakaupo lang ako sa counter habang nakatingin sa kalsada. Tahimik ang paligid. 'Yung tipong naririnig mo talaga ang ikot ng electric fan at ang tahol ng a*o sa malayo. Doon ko minsan nararamdaman na parang napakahaba ng bawat araw. Ang bigat ng bahay kapag ikaw lang ang mag-isa.
Halos taon-taon, isang araw ay may nagrekomenda sa akin, ang kapitbahay naming si Aling Vicky. May kakilala raw siyang boy na naghahanap ng trabaho. Makakatulong daw sa pagbubuhat ng mga paninda at paglilinis ng bahay dahil napapansin nilang mahirap para sa akin ang mag-isa sa tindahan. Noong una, nag-aalinlangan pa ako. Hindi naman ganoon kalaki ang kita ng tindahan para kumuha pa ng katulong. Pero naisip ko rin na tumatanda na ako, hindi na gaya ng dati ang katawan ko, kaya pumayag na rin ako.
Kinabukasan, ang una kong nakita ay si Aljohn. 24 years old lang siya. Payat pero maskulado ang katawan. Moreno. Tahimik ang mukha pero magalang magsalita. Naka-kupas lang na t-shirt at lumang shorts. Simple lang talaga siyang tao. Pagdating niya sa tindahan, agad siyang nag-bow nang bahagya. ""Magandang umaga po, Ma'am Ren."" ""Ikaw ba si Aljohn?"" tanong ko. ""Opo."" Mahiyain pa siya noon. Hindi man lang makatingin nang diretso habang nagsasalita ako. Pero agad kong napansin, admin, na mabait siyang bata. Hindi reklamador kahit pa mabibigat na karton ng softdrinks at mga snacks ang pinapabuhat ko.
Mula noon, araw-araw na siyang pumupunta sa bahay. Naririnig ko na ang tunog ng pagbukas niya sa gate, nagdidilig ng mga halaman, naglilinis sa harap ng tindahan, at tumutulong sa pagbubuhat ng mga paninda. Habang tumatagal, nasasanay na ako sa presensya niya. ""Aljohn, magpahinga ka muna. Naaarawan ka na."" ""Ayos lang po, Ma'am Ren. Sanay na po ako,"" nakangiti niyang sagot. Hindi siya madaldal pero marunong siyang makinig. At admin, hindi ko alam kung bakit, pero habang tumatagal, parang nagiging mas masaya ang bahay kapag nandoon siya. Ang dating malungkot na araw ko, nagiging payapa.
Minsan habang nagluluto ako ng pansit, narinig ko siyang tumawag mula sa labas. ""Ma'am Ren, may bumibili po."" Paglabas ko, nakita ko siyang pinagpapawisan habang nakatayo sa gilid ng tindahan. Ngumiti lang siya habang inaabot ang basket ng customer. Simple lang ang hitsura niya, pero hindi ko maipaliwanag kung bakit parang may kakaiba akong naramdaman noon. Parang matagal na akong hindi napapansin ng isang lalaki.
Pagdating ng tanghali, kadalasan ay sabay kaming kumakain dahil wala namang ibang tao sa bahay. Doon kami madalas magkwentuhan. ""Ang tahimik mong tao, 'no?"" biro ko minsan. ""Mas gusto ko lang pong makinig."" ""So, ano ang gusto mong marinig?"" natawa ako roon, pero hindi ko alam kung bakit, admin, parang may kurot sa dibdib ko. Unti-unti, naging parte na siya ng pang-araw-araw na buhay ko. Kapag wala siya, parang may kulang. At doon ako nagsimulang kabahan sa sarili ko. Dahil sa tagal ng panahon na mag-isa ako, ngayon lang ulit ako nakaramdam ng ganitong saya sa presensya ng ibang tao.
Isang hapon, umuulan sa labas, kaming dalawa lang ang nasa loob ng tindahan....I-click ang link sa ibaba sa mga komento para magbasa pa."
ππππ
https://newnews360hz.com/quynhanh8386/misis-ng-seaman-gabi-gabing-b1nebembng-ng-boy-mga-kwentong-ofw/