07/22/2026
Hijet e Minbereve dhe Ironia e Salavateve tona: Pse harruam të nderojmë Ehli Bejtin? 🌑
Historia shpesh shkruhet nga ata që mbajnë shpatën, por e vërteta ka forcën të mbijetojë edhe pas shekujve të errësimit. Një nga plagët më të thella në historinë islame, e cila rrallëherë diskutohet hapur, është praktika e tmerrshme e mallkimit të Imam Ali ibn Abi Talibit K.V nga minberet e xhamive. Kjo nuk ishte thjesht një ngjarje e rastësishme, por një politikë sistematike e filluar në periudhën Umejade, specifikisht nga Muavije bin Ebi Sufjan, që zgjati për dekada të tëra.
📜 Faktet historike: Kur mallkimi u bë normë
Në librin Sahih Muslim (vëll. 4, hadithi 2404), gjejmë dëshminë rrëqethëse se si Muavije e urdhëroi Sa’d bin Ebi Vekasin:
"Çfarë të pengon që të shash (mallkosh) Ebu Turabin (Aliun)?"
Kjo nuk ishte vetëm një fyerje për një individ, por një tentativë për të fshirë nga memoria kolektive vlerën e atij që vetë Profeti (a.s) e kishte ngritur në nivelet më të larta. Kjo praktikë e pashembullt ishte një përpjekje politike për të delegjitimuar Ehli Bejtin, duke e portretizuar si një "problem" dhe jo si shtylla e besimit.
✨ Përgjigja e së vërtetës: Drita që nuk mund të shuhet
Ndërsa minberet përdoreshin për njollosje, fjalët e Profetit (a.s) mbetën si një mburojë e përjetshme. Kur i referohemi burimeve, shohim dy shtylla që e rrëzojnë çdo tentativë për të ulur Aliun:
Dera e Diturisë: I Dërguari i Allahut (a.s) ka thënë: "Unë jam qyteti i diturisë, ndërsa Aliu është dera e tij. Kush dëshiron diturinë, le të vijë tek dera." (Al-Mustadrak, vëll. 3, fq. 126). Si mund të mallkohet "dera" që na çon tek çdo e vërtetë hyjnore?
Pozita e shenjtë: Në momentin e shpalljes, Profeti i tha Aliut: "A nuk je i kënaqur që të jesh për mua siç ishte Haruni për Musain, me përjashtim të faktit se pas meje nuk ka më profet?" (Sahih Bukhari, hadithi 4416). Kjo analogji është e panegociueshme; ajo e vendos Aliun në një pozitë vëllazërie dhe autoriteti shpirtëror që asnjë mallkim njerëzor nuk mund ta zbehë.
⚠️ Ironia e ditëve tona: Kur fjala "Salavat" bëhet mburojë injorance
Sot, hasim një fenomen mjaft shqetësues. Nëse dikush flet me respekt të thellë për Aliun apo Ehli Bejtin, shpesh etiketohet me paragjykime, si "shia" apo diçka tjetër, sikur respekti për familjen e Profetit të ishte një "opcion" dhe jo detyrim. Shumë njerëz flasin me një mospërfillje të pashpjegueshme për ata që Profeti i quajti "familja ime".
Por ironia më e madhe, ajo që duhet të na bëjë të ndalemi dhe të reflektojmë, është kjo: Në çdo namaz, në çdo lutje, ne themi: "Allahumme salli ala Muhamedin ue ala ali Muhamed" (O Allah, dërgoi bekimet e Tua Muhamedit dhe familjes së Muhamedit).
Ne po i kërkojmë Allahut të bekojë familjen e Profetit, ndërkohë që në jetën tonë të përditshme, shpeshherë nuk dimë as të përkthejmë atë që themi ose, akoma më keq, trajtojmë këtë familje me indiferencë. Si mund të kërkosh bekimin e Zotit mbi ta, ndërkohë që zemra jote është e mbushur me mospërfillje për emrin e tyre? Të dërgosh salavat nuk është një ritual mekanik pa kuptim; është një zotim për të nderuar amanetin e Profetit.
⌛ Kur ndaloi ky mallkim dhe çfarë mbetet sot?
Kjo praktikë e mbrapshtë ndaloi zyrtarisht në kohën e kalifit Omar bin Abdul-Aziz, i cili urdhëroi ndërprerjen e menjëhershme të këtyre ofendimeve. Megjithatë, mallkimi fizik ndaloi, por a ka ndaluar mallkimi i padijes në zemrat tona? A kemi kuptuar se Ehli Bejti nuk është një "shtojcë" e Islamit, por janë thelbi i tij?
Nëse duam të jemi ndjekës të vërtetë, duhet të kuptojmë se nuk mund të duash Profetin dhe të mbyllësh sytë ndaj familjes së tij. Historia nuk është për të na ndarë, por për të na dhënë mësim se si t'i qëndrojmë besnikë së vërtetës.
edhe kur ajo është e rrethuar nga hije. Herën tjetër kur të dërgosh salavat, ndalo për një sekondë dhe kupto çfarë po thua. Respekti nuk është përkatësi partiake, është shenja dalluese e një muslimani që e njeh të vërtetën.
Sa prej nesh po e jetojnë me vetëdije respektin për Ehli Bejtin, apo thjesht po përsërisim fjalë që ende nuk i kemi kuptuar plotësisht?
