Romal Fahim

Romal Fahim إِنَّنِی مِنَ ٱلۡمُسۡلِمِینَ
«بی‌شک من از مسلمانان هستم؟!»
سوره: فصلت ۳۳ Since early childhood, I lived with a deep passion and curiosity for life.

After the birth of a child named me, my father was working as a money exchanger, and my mother was a teacher. About four years had passed since their marriage, and until my arrival, neither of them had shown much emotional yearning for parenthood. But with my arrival into this burning, godforsaken nowhere, their lips finally opened in smiles, and with a universe of tenderness, they welcomed me—the

ir firstborn—ensuring I would lack nothing. Though by 1992 the situation in our country had begun to deteriorate, we continued living in the city of Pul-e-Khumri. We stayed there for three more years after my birth, but the harsh realities of the time eventually forced us to seek refuge in the neighboring country of Pakistan. To this day, my family remains there, unable to return to Afghanistan due to ongoing instability. The warmth of our family home made my dreams feel vivid and within reach. Among those dreams was a fascination with images—even at a time when we had no camera. I was drawn to the black-and-white pictures, and later the faded colors of our old television. Every time I watched a program, I imagined myself someday living a life surrounded by cameras and photographs. At first, this dream felt distant and difficult to attain. But I always wished to see the world through a camera lens. I would gaze at photographs and think, This picture should have been taken differently. My curious attention to images and cameras often surprised my family, as if they, too, could sense an unspoken passion awakening inside me. Beyond that interest—and the struggles of migration—I began my primary education at Afghan High School and graduated with top marks from Ariana High School in Pakistan in 2010 (1389 in the Afghan calendar). Alongside my academic studies, I also pursued computer and English language courses, which have now become a stable source of income for me. By the age of 24, I had already worked for about twelve years—both in a pharmacy and in the population census department of the United Nations. But in 2013 (1392), I officially slung a camera over my shoulder. Since that day, it has been just me and photography—and photography and me. I feel that I have become bound to the camera; it has become part of my identity. Eventually, I won first place in a photography competition organized by the European Union. For the past three years, I have worked with both domestic and international media in Afghanistan. It is my hope to become a photographer free of bias and pretense—one whose photographs capture the pain of humanity, and the exile of the human spirit, especially in Afghanistan. I want my photos to be a voice for those who are no longer able to speak of the soul-crushing pain they carry. I hope that one day, the lens of my camera will become a window for the eyes that have wept unseen, a way to express what has been left unspoken. I hope my photographs can reveal the hidden sorrows etched into the faces of those whose stories have been buried in the folds of history. As Dr. Ali Shariati once said:
"May the dreams of the awakened disturb the sleep of those still asleep."

12/25/2025

قضاوت نادرست پیش از وقت، نشانه فهم عمیق نیست؛ نشانه ترس از فکر کردن است. ذهنی که حوصله شنیدن و دیدن ندارد، برای آرام کردن خود سریع حکم صادر می‌کند، حتی اگر حقیقت هنوز شکل نگرفته باشد. چنین قضاوتی اغلب نه بر پایه واقعیت، بلکه بر اساس پیش‌داوری، خشم یا منفعت شخصی بنا می‌شود. در این مسیر، انسان‌ها بی‌آنکه فرصت دفاع یا توضیح داشته باشند، محکوم می‌شوند و حقیقت زیر آوار یقین‌های دروغین دفن می‌گردد. عجله در قضاوت، ظلمی خاموش است که ابتدا عقل را می‌کشد و بعد وجدان را.

با دو رفیق جدیدم آشنا شوید 😊
12/23/2025

با دو رفیق جدیدم آشنا شوید 😊

12/23/2025

«ملتی که وقتِ کافی برای بحث و جدل پیرامون نصرت پارسایِ ملحد و فرهاد دریا صرف می‌کند، بی‌تردید نه از فقر مالی، بلکه از فقرِ فکری و عقلی رنج می‌برد.»

12/20/2025

مناظرهٔ جاوید اختر با مفتی شمائل ندوی برای بسیاری از بینندگان بیش از آن‌که یک گفت‌وگوی فکری باشد، به صحنه‌ای تبدیل شد که در آن کوتاه‌فکری و خلأ علمی یک جریان فکری آشکار گردید. جاوید اختر با وجود شهرت، زبان تند و اعتمادبه‌نفس رسانه‌ای، نتوانست فراتر از پرسش‌های تکراری و طعنه‌های آشنا قدم بگذارد؛ پرسش‌هایی که سال‌هاست بارها شنیده شده‌اند و پاسخ‌هایشان نیز بارها داده شده است.
آنچه در این مناظره بیش از همه به چشم آمد، نه قدرت استدلال، بلکه ناتوانی در شنیدن پاسخ بود. اختر سؤال می‌پرسید، اما گویی از پیش تصمیم گرفته بود هیچ پاسخی را جدی نگیرد. هر جا پاسخ منطقی ارائه می‌شد، یا بحث قطع می‌گردید، یا پاسخ با برچسب‌هایی چون «غیرعلمی» کنار زده می‌شد؛ بی‌آن‌که خودِ ادعاها از فیلتر علم یا منطق عبور داده شوند. این نه نقد است، نه تفکر؛ این صرفاً تکرار شک، بدون تعهد به فهم است.
در مقابل، مفتی شمائل ندوی با آرامش، نظم فکری و تکیه بر منبع و استدلال سخن گفت؛ بی‌هیاهو، بی‌طعنه و بدون تلاش برای محبوبیت. همین تفاوتِ ساده، شکاف عمیق میان دانش و ژست دانایی را عیان ساخت.
اما نکتهٔ مهم این‌جاست:
این ضعف، ضعفِ شخصیِ جاوید اختر نیست.
او نمایندهٔ یک منطق مشترک الحادی است؛ منطقی که در میان بسیاری از ملحدان، با چهره‌ها و لحن‌های متفاوت، اما با محتوای یکسان تکرار می‌شود. تفاوت‌ها ظاهری‌اند: یکی شاعرانه حرف می‌زند، یکی آکادمیک، یکی خشمگین و یکی شوخ‌طبع؛ اما ستون اصلی یکی است:
سؤال‌سازی به‌جای حقیقت‌جویی،
رد پاسخ به‌جای نقد علمی،
و فرار از تعهد عقلانی در برابر نتایج پرسش‌ها.
الحادِ رایج امروز نه نظریهٔ تازه‌ای دارد و نه کشف عمیقی ارائه می‌کند. سرمایه‌اش بیشتر بیان پرسر و صدا است تا اندیشهٔ منسجم. اگر قرار باشد ایمان به‌خاطر «باور» زیر سؤال برود، این منطق نیز باید پاسخ دهد که چرا خود به مجموعه‌ای از پیش‌فرض‌های اثبات‌نشده ایمان دارد، فقط چون نامش را «شک» گذاشته است.
این مناظره یک حقیقت ساده را روشن کرد:
وقتی عمق نباشد، شهرت جای آن را نمی‌گیرد؛
و وقتی علم نباشد، طعنه هرگز جای استدلال را پر نمی‌کند.

12/20/2025

کوشش کردم یک حمد و نعت زیبا تقدیم تان کنم!

🚨 هشدار | حساب جعلی 🚨افرادی که هویت خودشان جعلی است، حالا به‌دنبال جعل هویت بنده افتاده‌اند؛ چون نمی‌گذارم به تعصب ادامه...
12/16/2025

🚨 هشدار | حساب جعلی 🚨
افرادی که هویت خودشان جعلی است، حالا به‌دنبال جعل هویت بنده افتاده‌اند؛ چون نمی‌گذارم به تعصب ادامه دهند و مردم میهنم را به جان هم بیندازند.

صفحه‌ای که به نام من ساخته شده کاملاً جعلی است و هیچ ارتباطی با من ندارد.
لطفاً آن را Report کنید.
#هشدار #کلاهبرداری #سوءاستفاده

12/13/2025

یقیناً انسان کم طاقت (و حریص) آفریده شده است. هنگامی‌که بدی (و مصیبتی) به او رسد، بی‌تابی می‌کند. و هنگامی‌که خوبی به او رسد، باز دارنده (و بخیل) می‌شود.

سوره: معارج ۱۹-۲۱

چرا اکثر مسلمانان افغانستان گوشه‌ی جای‌نماز را تا می‌کنند؟
12/08/2025

چرا اکثر مسلمانان افغانستان گوشه‌ی جای‌نماز را تا می‌کنند؟

12/07/2025
12/05/2025

«تعصب‌پرستان؛ شما چه ساختید جز ویرانی؟»
#افغانستان #وطن #آگاهی #بیداری #مسوولیت

12/02/2025

اگر در دوران مکتب معلم قرآنی مثل این استاد داشتم، امروز حافظِ قرآن بودم. اما متأسفانه از روزی که خود را شناختیم، به‌جای خالق، در راضی‌نگه‌داشتنِ خلق مصروف شدیم.

اگر بهشت نصیبم گردد، از نخستین نعمت‌هایی که می‌خواهم به من عطا شود، صوتی زیباست؛ آن‌هم فقط و فقط برای تلاوتِ کلامِ باری‌تعالی در گوشه و نوای بهشت.

Address

Oakland, CA
95829

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Romal Fahim posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Romal Fahim:

Shortcuts

Share

Category

My Story | زندگینامه

رومل فهیم فرزند دل آغا فهیم در ۲۳ جوزا ۱۳۷۱ ھ‌ ش در یک خانواده اهل علم در شهر پلخمری ولایت بغلان چشم به جهان گشود، بنابر آغاز جنگ های داخلی و حمله طالبان به افغانستان وی با فامیل مجبور به ترک کشور شد و در پاکستان پناهندگی اختیار کرد. تعلیمات ابتدایی را در دیار مهاجرت تا صنف دوازده هم به اتمام رساند، در هنگام فراگیری علم مصروف کار در جاهای مختلف نیز بود و پس از ختم دوره لیسه و ۲۰ سال مهاجرت دوباره به کابل برگشت تا تحصیلات عالی را در یکی از دانشگاه های کشور فراگیرد اما بنابر ناملایمات زندگی نتوانست به این امر دست یابد و برای اولین بار منحیث تدوینگر تصویر در تلویزیون طلوع آغاز به کار نمود و برای یک سال کارش را منحیث ویراستار تصویر ادامه داد و بلاخره دوباره به پاکستان نزد فامیل برگشت. او بنابر تجربه کافی که در بخش دارو فروشی داشت در یکی از دواخانه های شهر آغاز به کار نمود که پس از چندی به‌وی از یک نهاد خیریه که توسط ملل متحد تمویل میشد پیشنهاد کار شد. تلخی های زندگی درگیر هر فرد جامعه است و رومل با فامیل اش نیز از قافله پس نمانده بود و او را واداشت تا به کابل برگردد. رومل در اواخر ۲۰۱۳ دوباره به کابل برگشت و در جستجوی کار جدید شد که بلاخره به یکی از تلویزیون های مشهور کشور (آریانا) راه یافت. هر انسان با یک ویژگی به دنیا می‌آید اما رومل با ویژگی های مختلف وارد دنیا شده بود و تقریباً در هر بعد از مهارت های خاصی برخوردار بود که یکی از این ویژگی ها عکس گرفتن بود. رومل علاقه خاص به عکاسی از دوران کودکی داشت. به گفته خودش " روزی نشسته بودم و جشنواره سینمایی را تماشا میکردم که آنگاه بهترین عکاس سال را معرفی کردند و من خود را برای چند لحظه در جایگاه همان برنده جایزه قرار دادم" آنروز وی تصمیم گرفت تا باید رویای خود را به حقیقت تبدیل کند اما پول برای خرید کمره نداشت، جنت زیر پای مادر است رومل بهتر میداند چون مادرش برای پوره کردن یکی از آرزو های پسرش زنجیر طلاء خود را به فروش رساند و پول خرید کمره عکاسی را برای پسرش احیاء کرد. رومل پس از برگشت اش به کابل عکاسی را به شکل ابتدایی آغاز کرد که با کاستی های زیادی همراه بود اما او میدانست که به مرور زمان او یاد خواهد گرفت که چگونه میتوان یک عکاس خوب شد. او در سال ۲۰۱۴ در یک مسابقه عکاسی تحت عنوان "اطفال و زراعت" که توسط اتحادیه اروپا در افغانستان برگزار شده بود اشتراک کرد و مقام اول را کسب نمود که این اولین دستاورد زندگی وی بود و این تنها یک جایزه نبود بلکه یک امیدواری محکم برای وی بود که او اولین پله های دنیای عکاسی را به موفقیت طی کرده و آینده خوبی منتظرش است. رومل سبک عجیبی را در عکاسی به پیش گرفته؛ شاید این سبک برای دیگران ساده باشد اما برای رومل سبک متفاوت است. به باور وی "عکاسی دنیای بزرگی‌ست و هرکس سبکی را دنبال میکند. در افغانستان بیشتر عکاسان دنبال نشان دادن چهره منفی برای دنیا هستند و من به این باور هستم که چهره های منفی کشور روحیه ها را منفی میسازد و مردم افغانستان بقدر کافی خسته اند از منفی های چهار اطراف شان؛ باید برای مردم چهره سبز و خوب از کشور نشان داد تا با دیدن اش انرژی بگیرند و مثبت بیاندیشند" رومل جایزه های متعددی در سطح کشور و یک جایزه خارجی بنام خود دارد که هر دستاورد به او امید بیشتر می‌بخشد تا برای آینده اش نگران نباشد. اکنون به حیث مسئول شبکه های اجتماعی تلویزیون آریانا مصروف کار است و مصروف کندن عکس های زیباتر از چهره زیبای افغانستان زیبا. رومل می‌گوید: حق انتخاب از شماست اما تلاش کنید به مسلک خود عشق بورزید؛ چون این عشق است که شما را به معشوق می‌رساند. Romal Fahim Photography

چشم انداز، دید و روزنه تازه از افغانستان