22/06/2026
Dhimbja e Tjetrit të Dhëmb...
Stafi mjekësor në Klinikën e Onkologjisë, çdo ditë përballen me histori që të ndryshojnë mënyrën si e shohin jetën. Përballem me njerëz që luftojnë me dinjitet, me familje që mbajnë mbi supe barrën e rëndë të sëmundjes dhe me lot që shpesh mbeten të fshehur pas dyerve të dhomave të spitalit. Mësohemi të përballemi me diagnoza të rënda, me trajtime të vështira dhe me lajme që askush nuk dëshiron t’i dëgjojë. Por ka momente që depërtojnë përtej profesionit dhe prekin thellë qenien njerëzore brenda nesh.
Ditët e fundit kanë qenë të rënda. Kemi përcjellë pacientë që luftuan me guxim deri në frymën e fundit. Kemi parë familje që humbën njerëzit e tyre më të dashur. Kemi parë dhimbjen që nuk mund të përshkruhet me fjalë.
Nuk mund të harroj lotët e nënës së sportistit 24-vjeçar nga Skivjani i Gjakovës. Nuk mund të harroj dhimbjen e familjes së komandantit të Drenicës dhe as pikëllimin për komandantin e Baballoqit. Në ato çaste nuk ka tituj, nuk ka grada, nuk ka profesione. Ka vetëm zemra të thyera dhe njerëz që përballen me humbjen më të madhe të jetës së tyre.
Ato lot më kujtojnë çdo ditë se sa e shenjtë është jeta dhe sa e madhe është përgjegjësia jonë si mjekë. Na kujtojnë se përtej analizave, protokolleve dhe terapive qëndron njeriu, me ëndrrat, familjen dhe shpresat e tij.
Megjithatë, mes gjithë kësaj dhimbjeje, unë shoh edhe diçka tjetër: shpresën. Shoh pacientë që nuk dorëzohen. Shoh gra e burra që luftojnë me një forcë të jashtëzakonshme. Shoh familjarë që qëndrojnë pranë të dashurve të tyre në çdo hap të betejës.
Prandaj ky është një dedikim për të gjithë pacientët onkologjikë dhe familjet e tyre.
Mos e humbni shpresën. Çdo ditë është një fitore. Çdo buzëqeshje është një triumf. Çdo hap përpara, sado i vogël, është dëshmi e forcës suaj. Ju na mësoni çdo ditë se çfarë do të thotë guxim, durim dhe dashuri për jetën.
Dhe për ata që nuk janë më mes nesh, kujtimi i tyre mbetet i gjallë. Ata mbeten pjesë e historive tona, pjesë e përpjekjeve tona dhe pjesë e zemrave tona.
Le të jemi më të afërt me njëri-tjetrin. Le të falim më shumë dashuri, më shumë mbështetje dhe më shumë mirëkuptim. Sepse askush nuk e di se çfarë beteje po zhvillon tjetri.
Kam privilegjin dhe përgjegjësinë të jem pjesë edhe e ekipeve mjekësore në spitale të Gjermanisë. Kjo më ka dhënë mundësinë të shoh nga afër sisteme të ndryshme shëndetësore, mundësi të ndryshme trajtimi dhe organizime të ndryshme të kujdesit ndaj pacientit.
Po, ka dallime në sistem, në sigurimet shëndetësore, në qasjen ndaj teknologjisë, në organizimin e shërbimeve dhe në mbështetjen sociale.
Kanceri nuk njeh kufij, nuk njeh gjuhë, nuk njeh kombësi. Frika nga diagnoza, ankthi i trajtimit dhe lotët e familjarëve janë të njëjtë në çdo cep të botës. Kam parë pacientë gjermanë, shqiptarë e të kombësive të tjera të përballen me të njëjtën betejë dhe me të njëjtat pyetje për jetën.
Megjithatë, duhet ta pranoj se dhimbja e pacientit shqiptar më prek ndryshe.
Në fund, ajo që mbetet nuk janë fjalët e mëdha apo arritjet materiale. Ajo që mbetet është humanizmi, dashuria dhe gjurma që lëmë në zemrat e njerëzve.
Dhimbja e tjetrit duhet të na prekë të gjithëve, sepse vetëm atëherë mbetemi vërtet njerëzorë.
Dr. Hekuran Sejdiu
