27/03/2026
บทที่ 1: มีดหมอบนเตียงผ่าตัดและโทษประหารที่ถูกซ่อนเร้น
เลือด
รอยสีแดงสดบาดตาค่อยๆ ซึมเปื้อน กลืนกินผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ของชุดราตรีราคาแพง
ความเจ็บปวดที่ฉีกกระชากหน้าอกถาโถมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว
มันแหลมคมและโหดร้ายราวกับเข็มอาบยาพิษนับหมื่นเล่มแทงทะลุเข้าไปในท้องน้อยของฉัน
เสียงชนแก้วคริสตัลดังกังวานในงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานห้าปีเงียบลงในพริบตา
แสงไฟระย้าหรูหราบนเพดานสว่างวาบ หมุนวนในสายตาของฉันที่เริ่มพร่ามัวลงเรื่อยๆ
ฉันล้มฟุบลงบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ สองมือกุมท้องแน่น ขดตัวงอราวกับกุ้งที่ถูกต้มจนสุก
"อันอัน! ที่รัก คุณเป็นอะไรไป!"
เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของหลินเหว่ยดังขึ้นข้างหู
เขาพุ่งเข้ามา โอบกอดร่างที่กำลังสั่นเทาของฉัน ใบหน้าที่หล่อเหลาเผยให้เห็นความหวาดกลัวอย่างชัดเจน
ฉันอยากจะอ้าปากเรียกชื่อเขา อยากจะร้องขอความช่วยเหลือ
แต่ลำคอเปล่งออกมาได้เพียงเสียงครางที่ขมขื่นและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง
ลมหายใจของฉันขาดห้วง สติค่อยๆ ดับวูบไปท่ามกลางเสียงซุบซิบด้วยความตกใจของเหล่าแขกเหรื่อแวดวงไฮโซ
เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่กระแทกสายตาคือแสงไฟผ่าตัดที่สว่างจ้าและเย็นเยียบจนน่าขนลุก
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อพุ่งเข้าจมูก ข้นคลั่กและชวนคลื่นไส้
ฉันกำลังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด
ยาชาอาจจะยังออกฤทธิ์ไม่เต็มที่ หรือเป็นเพราะฉันตื่นตระหนกเกินไป สมองจึงยังคงรักษาความมีสติเฮือกสุดท้ายเอาไว้ได้
"คนไข้มีเลือดออกในช่องท้องเนื่องจากถุงน้ำรังไข่แตก"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของศัลยแพทย์ดังทะลุหน้ากากอนามัยออกมา
เสียงกระทบกันของเครื่องมือผ่าตัดกับถาดโลหะฟังดูชวนขนลุก
ฉันได้ยินเสียงพยาบาลพูดขึ้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่เข้าใจ
"หมอเสิ่นคะ คุณดูสิ... นี่มันอะไรกัน?"
ความเงียบงันราวกับความตายปกคลุมไปทั่วห้องฉุกเฉิน
เหลือเพียงเสียงตี๊ดๆ อย่างสม่ำเสมอของเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจ
"ทำไมท่อนำไข่ทั้งสองข้างของคนไข้ถึงถูกรัดแน่นด้วยคลิปไททาเนียมแบบนี้ล่ะ?"
คำพูดของคุณหมอที่ชื่อเสิ่นหลิงราวกับสายฟ้าที่ผ่าทะลุแก้วหูของฉัน
คลิปไททาเนียม? ทำหมันรัดท่อนำไข่?
ฉันนอนนิ่งสนิท เบิกตากว้างมองขึ้นไปบนเพดานสีขาวโพลน
หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ เลือดในกายแข็งทื่อ
ฉันไม่เคย... ไม่เคยทำศัลยกรรมทำหมันเลย!
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอยู่ในขุมนรกแห่งความรู้สึกผิด
ห้าปีเต็มๆ ที่ฉันคุกเข่ากราบไหว้ตามวัดวาอารามต่างๆ ดื่มยาสมุนไพรจีนที่ขมปร่าจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด
ฉันฉีดยากระตุ้นไข่ตกเป็นสิบๆ เข็ม หน้าท้องเต็มไปด้วยรอยเข็มช้ำเลือดช้ำหนอง เพียงเพื่อแลกกับชีวิตเล็กๆ ชีวิตหนึ่ง
ทั้งหมดนี้ก็เพราะคำว่า "ต้นหมากหูหนวก(เป็นหมัน)", "ไก่ที่ออกไข่ไม่เป็น" ที่แม่สามีคอยด่าทอฉันทุกวัน
หลินเหว่ยคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอ ลูบผมฉัน ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเพื่อปลอบโยน
เขาบอกว่าไม่มีลูกก็ไม่เป็นไร เขาต้องการแค่ฉัน ขอแค่ความรักของเราสองคนก็พอแล้ว
ฉันเคยซาบซึ้งจนน้ำตาไหลให้กับการเสียสละอันยิ่งใหญ่นั้น
แต่ตอนนี้ คลิปไททาเนียมที่เย็นเฉียบซึ่งฝังแน่นอยู่ในร่างกายของฉัน ได้ตบหน้าฉายา "สามีผู้แสนดี" ของเขาอย่างจัง
ที่แท้ ฉันก็ไม่ได้เป็นหมัน
ที่แท้ สิทธิ์ความเป็นแม่ของฉันถูกใครบางคนแย่งชิงไปกับมือ แล้วจงใจซ่อนมันไว้อย่างแนบเนียนด้วยละครฉากหนึ่งที่แสนจะอำมหิต
น้ำตาของฉันทะลักออกมา ร้อนผ่าว ไหลอาบขมับไปผสมกับเส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ฉันกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดเพื่อไม่ให้เปล่งเสียงกรีดร้องออกมา
ใคร? ใครเป็นคนผลักฉันลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวังนี้?
ความทรงจำอันเลือนลางพรั่งพรูเข้ามา
ห้าปีก่อน ทันทีที่กลับจากฮันนีมูน ฉันเคยเข้าโรงพยาบาลเพราะไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน
และคนที่ลงมือถือมีดผ่าตัดให้ฉันในปีนั้น...
ก็คือคุณอาของหลินเหว่ย ซึ่งปัจจุบันนั่งแท่นเป็นรองผู้อำนวยการของโรงพยาบาลเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามสันหลังของฉัน
พวกเขาทำอะไรกับฉันบนเตียงผ่าตัดในปีนั้น?
พวกเขาเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นคนโง่ เป็นเครื่องพิมพ์แบงก์ที่แสนเชื่อง ซึ่งแบกรับความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถมีลูกได้เอาไว้ในใจ
คมมีดผ่าตัดในอดีตไม่เพียงแต่ตัดไส้ติ่งออกไป แต่ยังตัดอนาคตและความเป็นคนของพวกปีศาจในคราบมนุษย์ออกไปด้วย
ยาสลบเริ่มออกฤทธิ์ เปลือกตาของฉันปิดลง
แต่ในความมืดมิดที่มองไม่เห็น เปลวไฟแห่งความเคียดแค้นสีแดงฉานได้ถูกจุดประกายขึ้นอย่างเป็นทางการ
ฉันขอสาบานต่อฟ้าดิน พวกที่ทำลายชีวิตฉัน ฉันจะทำให้พวกมันต้องชดใช้ด้วยเลือดและน้ำตา
