24/10/2025
🏉 จุดพีคที่สองของทีมรักบี้ 7 คนหญิงไทย
15 ปีจากวันนั้น… ทีมรักบี้หญิงไทยกำลังจะกลับมาสู่จุดพีคอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพื่อ “เหรียญ” —
มันคือการท้าทาย “ระดับโลก”
ทุกปีในศึก Asia Rugby Sevens Series
กระแส “รักบี้ 7 คนหญิงไทย” มักกลับมาร้อนแรงเสมอ
ทีมที่สร้างผลงานสม่ำเสมอ และยืนระยะในระดับท็อปของเอเชียมาอย่างต่อเนื่อง
(ส่วนทีมชาย… ไว้โพสต์หน้าค่อยคุย 😄)
แต่ปีนี้…
หลายคนเริ่มพูดกันว่า “นี่อาจเป็นการเข้าสู่ จุดพีคที่สอง ของทีมชาติหญิงไทย”
หลังจากที่ยุคก่อนหน้าเคยสร้างตำนานไว้ช่วงปี 2010-2020
🔙 จุดพีคแรก: จากดูไบถึงเหรียญทองแดง
ปี 2009 ไทยได้สิทธิ์เข้าร่วมแข่งขัน Women’s Rugby World Cup Sevens ที่ดูไบ
ถือเป็นก้าวแรกของทีมชาติหญิงบนเวทีโลก
ถัดมาในปี 2010 ที่กวางโจว —
สาวไทยสร้างประวัติศาสตร์คว้า เหรียญทองแดง เอเชียนเกมส์ มาครอง
ถือเป็นความสำเร็จระดับทวีปที่ดีที่สุดในเวลานั้น
และเป็น “จุดพีคแรก” ของยุค ดรีมทีมหญิงไทย อย่างแท้จริง
แต่หลังจากนั้นผลงานเริ่มชะลอตัว
ในเอเชียนเกมส์ต่อมา ไทยจบอันดับ ที่ 4 (พ่ายคาซัคสถาน)
แม้จะมีลุ้นตั๋วโอลิมปิก แต่สุดท้ายก็พลาดไปอย่างน่าเสียดาย
— และนั่นคือ “ปลายทางของยุคทองรอบแรก”
⚡ จุดเปลี่ยนสำคัญ: เมื่อโลเต้ ไรคาบูร่า เข้ามา
การเปลี่ยนผ่านเริ่มต้นเมื่อ โลเต้ ไรคาบูร่า
อดีตผู้เล่น All Blacks Sevens เข้ามารับตำแหน่งหัวหน้าผู้ฝึกสอน
ถือเป็นหนึ่งใน “ดีลเซอร์ไพรส์ของวงการรักบี้เอเชีย”
เพราะช่วงนั้นอดีตผู้เล่นชุดเดียวกันต่างกระจายไปคุมทีมชาติหลายประเทศ
แม้จะเข้ามาช่วงโควิด-19 แต่เธอพลิกโฉมทีมไทยได้ชัดเจน
ทีมเริ่มเล่นเป็นระบบมากขึ้น ไม่พึ่งตัวบุคคล
แก้เกมได้ไว หมุนเวียนผู้เล่นแทนกันได้
และที่สำคัญ — ผลงานตอบแทนทุกอย่าง
ทีมไทยเริ่ม เอาชนะฮ่องกงได้ต่อเนื่อง
กดคาซัคสถานแบบคลีนชีต
และ เล่นสูสีจีน ได้ทุกครั้ง
จนกลายเป็นทีมที่ยืนระยะ Top 3 ของเอเชีย ต่อเนื่องตลอด 5 ปีที่ผ่านมา
🏔️ จุดพีคที่สอง…กำลังจะมาถึง
ทีมชุดปัจจุบัน — ที่ครั้งหนึ่งยังเป็น “รุกกี้” ในเอเชียนเกมส์
วันนี้คือ “แกนหลักของทีมชาติ”
ผลงานดีที่สุดในเอเชียนเกมส์ล่าสุดคือ “อันดับ 4”
เทียบเท่ายุคดรีมทีมก่อนหน้า
แต่ความต่างคือ… ชุดนี้ยังมีเส้นทางอีกยาวไกล
คำถามคือ
หลังจากนี้เราจะ “ไปต่อ” อย่างไร
โดยไม่ต้องกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง?
เพราะยอดสูงสุดของรักบี้หญิง ไม่ได้จบที่ “ระดับเอเชีย”
แต่มันคือ “ระดับโลก”
⚠️ ความท้าทายที่รออยู่
ข้อมูลล่าสุดชี้ว่า
จำนวน “นักรักบี้หญิงไทย” ลดลงอย่างน่ากังวล
หลายคนเลิกเล่นก่อนวัย
และโดยรวมแล้ว “คุณสมบัติทางสรีระ” ต่ำกว่ายุคก่อนหน้า
แม้สมาคมจะพยายามเพิ่มจำนวนทีม
แต่เมื่อคัดกรองให้เหลือเฉพาะทีมที่มีศักยภาพจริงๆ
จะพบว่าระดับอุดมศึกษาแทบไม่เหลือทีมแข่งขัน
ส่วนระดับสโมสรเหลือเพียง 2-4 ทีมเท่านั้น
คำถามคือ…
ทรัพยากรผู้เล่นที่มีคุณภาพเพียงพอ
จะพอหล่อเลี้ยงทีมชาติได้แค่ไหน หากจำนวนคนเล่นจริงๆ ลดลงต่อเนื่อง?
💬 เกมนี้…ไม่ใช่แค่ของนักกีฬา
การสร้างนักกีฬาคือหน้าที่ของโค้ช
แต่ การสร้างความสนุกและกระแส คือหน้าที่ของคนดู
ดูอย่าง “วอลเลย์บอลหญิงไทย”
ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองข้าม จนวันนั้น — พวกเธอ “ชนะจีน 3-2 เซ็ต” และคว้าแชมป์เอเชีย
นั่นคือจุดที่ทั้งประเทศกลายเป็น “วอลเลย์บอลฟีเวอร์”
และผลักนักกีฬาขึ้นสู่ลีกต่างประเทศจนเป็นอาชีพได้จริง
หวังว่า “ซีเกมส์ปีนี้” จะเป็นจุดเริ่มต้นแบบเดียวกันของรักบี้หญิงไทย
เพื่อที่ปีหน้า…
เราจะได้เห็นทีมชาติหญิงไทย
ขึ้นแท่นแชมป์ Asia Series
ไต่สู่ World Series
และปิดจบด้วยคำว่า —
“นักรักบี้อาชีพทีมชาติไทยของจริง”
📍 นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของกีฬา แต่มันคือบทพิสูจน์ของเจตจำนงแห่งทีมชาติไทย
