16/01/2023
Europarlementariër Tineke Strik schrijft: “Ondanks ernstige en aanhoudende mensenrechtenproblemen - voornamelijk in de Rif en de Westelijke Sahara - heeft het Europees Parlement al meer dan 20 jaar geen urgentieverklaring voor Marokko aangenomen. Voorstellen voor resoluties en debatten van onder meer Greens/EFA in the European Parliament werden systematisch verworpen.
Deze week zullen we eindelijk debatteren en een resolutie aannemen over de mensenrechtensituatie in Marokko, met name voor journalisten en de zaak Omar Radi.
Kritische journalisten in Marokko worden het slachtoffer van spionage, willekeurige detentie en oneerlijke processen.
Het recente corruptieschandaal in het Europees Parlement heeft een licht geworpen op de kwaadaardige invloed die de Marokkaanse autoriteiten met succes hebben uitgeoefend op leden van het Europees Parlement met invloedrijke posities, wat zeer waarschijnlijk de oorzaak is van de passiviteit van het EP.
Dit maakt deel uit van een bredere strategie van agressief buitenlands beleid van de Marokkaanse regering om de binnenlandse mensenrechtensituatie in de doofpot te stoppen. De autoriteiten chanteren EU-landen door migranten en vluchtelingen te instrumentaliseren om critici de mond te snoeren.
Enkele recente voorbeelden:
In 2018 uitte de Nederlandse regering kritiek op de hoge straffen van Riffijnse demonstranten, waarna Marokko elke medewerking weigerde aan de terugkeer van afgewezen asielzoekers, een prioriteit voor de Nederlandse regering.
Helaas trapte de Nederlandse regering in deze chantage. Er werd onderhandeld over een gezamenlijk actieplan tussen beide regeringen, waarin NL verklaarde zich 'niet te bemoeien met interne aangelegenheden' van Marokko.
De retouren werden daarna hervat.
In 2021 zette Marokko Spanje onder druk vanwege zijn standpunt over de onafhankelijkheid van de Westelijke Sahara, door duizenden migranten toe te staan de Spaanse enclaves Ceuta en Mellila binnen te komen. Met succes, want de regering veranderde van standpunt.
Ik ben blij dat het EP eindelijk de mensenrechtensituatie in Marokko de aandacht kan geven die het verdient. De EU-instellingen en de lidstaten moeten de universele mensenrechten overal ter wereld handhaven. We kunnen ons niet laten chanteren tot zwijgen door buitenlandse regimes.”
