14/09/2026
Liewe Boer,
Ek weet nie wanneer jou wêreld stil-stil deel van my hart geword het nie.
Miskien was dit lank voor ek dit self besef het, toe ek as klein dogtertjie in die Vrystaat tussen beeste en lang gras gehardloop het, sonder om te weet dat daardie oomblikke eendag soos saad in my hart sou ontkiem. Of miskien was dit later, tussen sonop en sononder, tussen die reuk van vars grond ná die eerste reën en die mense wat elke dag opstaan lank voordat die wêreld wakker word.
Ek weet net dat jou wêreld my gevind het.
Ek is nie in die landbou gebore nie. My oupagrootjie was die laaste melkboer aan my pa se kant. Tog was daar nog altyd 'n roeping in my hart na hierdie wêreld. Eendag het ek besluit om dit te volg, sonder om regtig te weet waarna ek op soek was. Ek het gedink ek gaan 'n bedryf leer ken.
Maar wat ek gevind het, was veel groter.
By jou het ek 'n plek gevind waar geloof nie iets is waaroor mense net praat nie, maar iets wat elke dag geleef word. Ek het gesien hoe jy saad in droë grond plant sonder enige waarborg dat reën sal kom. Ek het gesien hoe jy alles gee wat in jou vermoë is en die res met oop hande aan God oorlaat. Daar het ek besef dat geloof nie altyd hardop klink nie, soms lyk dit soos 'n boer wat voor sonop opstaan en eenvoudig weer begin.
Dis ook daar waar ek die Here werklik leer ken het.
En dis vreemd... in 'n wêreld wat voortdurend jaag, het die plaas my geleer om stadiger te leef. Om te verstaan dat niks wat werklik waarde het, gejaag kan word nie. Jy kan nie 'n saad dwing om vinniger te groei nie. Jy kan nie 'n nuwe lewe aanjaag nie. Jy kan net getrou wees. Versorg. Wag. Vertrou.
My genesing het nie in stilte tussen vier mure gebeur nie.
Dit het gebeur tussen die beeste in die veld. Tussen lande wat vir reën gewag het. In drukgange waar stof aan jou klou. In melkstalle waar die dag lank voor sonop begin. Dit was daar waar my siel stadig begin asemhaal het. Waar hoop weer wortel in my hart geskiet het. Waar ek weer geleer het om te glo.
Mense sien trekkers, beeste, lande en silo's, maar ek sien jou, boer.
Ek sien die gewig wat jy stil dra. Ek sien die slapelose nagte wanneer die reën wegbly. Ek sien die vreugde wanneer nuwe lewe gebore word. Ek sien die teleurstelling wanneer dinge buite jou beheer verkeerd loop. Ek sien hande wat hard gewerk het, knieë wat stil gebuig het en 'n hart wat, ten spyte van droogtes, siektes, ekonomiese druk en onsekerheid, môre weer opstaan omdat opgee eenvoudig nie deel van jou woordeskat is nie.
Dis waarom jou wêreld so diep in my hart leef.
Nie omdat dit maklik is nie.
Maar omdat jy my elke dag herinner dat die mooiste dinge in die lewe groei uit geloof, geduld en die moed om aan te hou saai, selfs wanneer niemand nog die oes kan sien nie.
En daarom brand my hart ook vir die volgende geslag.
Vir elke jong mens wat wonder of daar nog 'n toekoms in die landbou is. Vir elke seun of dogter wat huiwer om die plaashek weer agter hulle toe te trek. Ek hoop jy kies om te bly. Ek hoop jy kies om aan te hou bou op dit wat jou ouers en grootouers met geloof en harde werk begin het. Nie omdat die pad maklik gaan wees nie, maar omdat hierdie land mense soos jy nodig het. Mense wat bereid is om hul hande vuil te maak, hul knieë te buig en hul vertroue in God te plaas.
En aan jou, boer...
Dankie.
Dankie dat jy aanhou glo wanneer ander net die eindproduk sien. Dankie dat jy kies om weer te saai ná teleurstelling, weer op te staan ná verlies en weer te hoop wanneer niemand anders die oes nog kan sien nie.
Jy het my geleer dat geloof nie net in woorde lê nie, maar in die besluit om môre weer vroeg op te staan.
En dalk is dit die grootste les wat ek by jou geleer het: dat God steeds wonderwerke laat groei in die hande van gewone mense wat getrou bly.
Dankie dat jy een van daardie mense is.
Yvonne
